Darwin en 3 dagen Kakadu

Eindelijk in Darwin aangekomen. Daar een hostel opgezocht wat ons aangeraden was. Barretje eronder en zwembad erbij. Helaas niet zo schoon.

In Darwin is verder niet veel te beleven. Wel goed uitgaan. Zondagavond naar de Mindil Beach Sunset Market geweest. Dat was wel erg gezellig met veel straatartiesten en ontelbare eetkraampjes. Zoals sommigen zouden zeggen: Lekkuuuuhr.

Vlakbij Darwin is Kakadu National Park. Met 19.804 vierkante kilometertjes aardig groot. Zitten twijfelen tussen een tour boeken of zelf met de auto het park in. Het is een tour geworden. Perfecte keuze.

Dag 1 werd ik om 6:30 (jaja) opgepikt om naar het park te gaan. Een groep van 9 personen. 3 Amerikaanse dames, 1 Amerikaanse dude, 2 Ierse dames, een Zweed en een Nederlander (ikke). En de tourguide was natuurlijk een Ozzie. Eenmaal in het park aangekomen een flinke wandeling gemaakt. Het was erg warm en ons was verteld veel te drinken. Geen probleem. Je hebt echter altijd van die mensen die het beter weten. Halverwege liep een van de Ierse dames dus lekker over te geven vanwege uitdroging en oververhitting. Na meer klimmen en klauteren dan lopen uiteindelijk in een soort grot in de berg terechtgekomen. Aldaar onze lunch gegeten.

Na de lunch was het tijd voor het meer avontuurlijke deel van de tour. We moesten onze rugzakken achterlaten. Eerst een behoorlijk stuk door een erg lage grot kruipen. Alhoewel, kruipen ging niet want het was te laag. Dus lekker tijgeren. Eenmaal buiten had de gids een glimlach op zijn gezicht omdat we allemaal compleet onder het stof zaten. Hierna gingen we verder. Opeens moesten we door een kloof 4 meter omhoog klimmen. Steil omhoog. Was bijna boven toen mijn schoenen een beetje begonnen te glijden. De enige manier om te blijven hangen was me vast te klemmen tussen de twee wanden. Op die manier maar verder omhoog geklommen en toch de top bereikt. Mijn hoogtevrees wordt hier in dit land erg zwaar op de proef gesteld. Bovenop even van het uitzicht genoten en aan de afdaling begonnen.

Onderaan was als beloning een heerlijk koel meertje (weer met krokodillen waarschuwing, weer geen gezien) waarin we gezwommen hebben. Na wat afgekoeld te zijn terug naar het kamp waar ik met mijn inmiddels uitstekende kampeerervaring de tent als eerste had staan. Heerlijk gekookt boven het kampvuur en door de vermoeidheid vroeg gaan slapen.

Dag 2.
Vroeg op en een stuk over een 4WD weggetje gereden om naar de Jim Jim falls te gaan. Nu moet ik nog vermelden dat wij met de kleinste en meest eigenwijze touroperator zijn gegaan. Er zijn luxe autos met airco en koelkast en dat soort grappen. Daarin gaan echter de 16 persoons groepen van feestende en drinkende Engelsen. En die gaan 25 minuten lopen naar de Jim Jim waterval. Wij echter gingen 3 uur lang de berg beklimmen om als enige bovenaan de watervallen te zijn. Met onderweg maar 2 natuurlijke bronnen waar je water bij kon vullen. Hoe heerlijk water kan zijn. Bovenaan de Jim Jim falls was er weer een meertje met heerlijk koud water om te zwemmen. Bijna iedereen heeft over het randje heen 180 meter de diepte ingekeken. Ikke niet, net iets te veel van het goede.

Vanwege die iets minder fitte Ierse dames ging de afdaling niet helemaal volgens het geplande tempo. Gevolg was dat we het laatste stuk door het bos in het donker moesten afleggen. Ook wel leuk. Terug naar het kamp schoot er nog een slang over de weg. Vol op de rem. De gids rende naar de slag, omdat ik voorin zat rende ik mee met de zaklamp. Even leek het er op dat de slang weg was. Toen zagen we hem opeens in de berm. Mij werd meteen verteld niet dichterbij te komen, en tourgide Bill maakte ook een sprongetje op zijn blote voeten. Het was een erg zeldzame Taipan slang. De tweede giftigste ter wereld. Maar niet opgepakt dus. Bij het kamp weer overheerlijk gegeten. Kangaroe! Lekker, lekker. Na wat sterke kampvuurverhalen gaan slapen. Had ik overigens al vermeld dat onze kampeerplaats op geen enkele kaart staat? En dat het ongeveer 100 meter van een meertje lag met zoutwaterkrokodillen? Daar dus niet zwemmen.

Dag 3.
De eerste dag waarop we ook andere mensen hebben gezien. Naar een paar rotstekeningen van Aboriginals wezen kijken met uitleg van de park ranger. Dat eenmaal gezien hebbende een lange rit naar de Mary River. Deze rivier stikt werkelijk van de gevaarlijke en behoorlijk grote krokodillen. En weer deden we het anders dan de toeristenmassa. Normaal gaat iedereen in een grote boot, er wordt wat vlees buiten gehangen en fotos maken maar. Wij niet. Nee, wij moesten zelf varen. 3 kleine bootjes met buitenboordmotor en 3 man per boot. En dan tussen de krokodillen door. Wie had er ervaring met motorbootjes? Ikke! Dus het was kapitein Nico. Heb natuurlijk ook aan de bemanning geprobeerd duidelijk te maken mij met kapitein aan te spreken. Werkte niet. Ook het commando om de zeilen te hijsen werd genegeerd. Stomme dekzwabbers. In ieder geval was het anderhalf uur op de rivier tussen de krokodillen de moeite waard. Er zaten echt joekels tussen. En wij maar hopen dat er eentje een koe (die liepen aan de waterkant) of een vogel te pakken zou krijgen. Maar niets. Wel imposante beesten. Op de terugweg nog even volgas gegaan. Met 20 pk ging dat nog behoorlijk over het water heen. Heb me prima vermaakt.

Kortom, de tour was erg de moeite waard, ondanks dat ik helemaal onder de schrammen zit van de klimparijen. En heb er nog een reisgenoot aan overgehouden voor het volgende traject. De Zweed Henrik wilt ook naar Perth en zocht iemand met een auto. Nou, mooi toch.

Zal deze week nog proberen wat fotos op internet te krijgen. Groeten kapitein Nico.

Allemaal beestjes

Na de goede (warme) overnachting in Three Ways een lange rit voor de boeg.

Onderweg natuurlijk gestopt bij de beroemde kroeg in Daly Waters. De muren daar zijn volgeplakt met stickers, visitekaartjes en geldbiljetten van reizigers die langs komen. Daar wat gegeten en een potje pool gespeeld.

Van een backpackster in het hostel in Alice Springs hedden we de tip gekregen in Mataranka te stoppen. Dit hebben we ook gedaan. Hier was een mooie camping met veel palmbomen. En niet onelangrijk, een thermaal bad. Na het zoeken van een plaatsje voor de tenten dus het bos ingelopen. Het eeste wat opviel was dat de palmbomen werkelijk vol hingen met vleermuizen. Maar ze bleven rustig hangen, dus niets aan de hand. Na een paar honderd meter lopen het badje gevonden. Heerlijk water van ongeveer 30 graden. Verscholen tussen de palmbomen met vleermuizen.

Toen op mijn nieuw aangeschafte teenslippers in totaal 5 kilometer gelopen naar Jimmies Hole. Daar in een riviertje met een stroomversnelling en koud water gezwommen. En: krokodillen. Er stond een waarschuwingsbord met het verhaal dat het voor mensen ongevaarlijke zoetwaterkrokodillen waren. Kan wel zijn, maar het zwemt toch niet echt lekker kan ik je vertellen. Je kijkt voortdurend om je heen, maar geen krokodil gezien.

Na de zwemavonturen iets gegeten en naar de campingbar. Daar stond een echtpaar op een podium met een gitaar en een keyboard country muziek te maken. Beetje knullig, maar ach, live muziek geeft sfeer.

Later in het donker naar de douchehokken gelopen. Het stikte op de camping werkelijk van de kangaroes. Niet normaal. Overal huppelden ze rond. Kleintjes, ze kwamen tot je knie ongeveer. Voor het eerst meer levende dan dode kangaroes gezien. Langs de weg liggen er namelijk honderden, en dan overdrijf ik niet. Eenmaal in de douchehokken om tanden te poetsen bleken de muren en het dak vol te zitten met kleine hagedisjes. Op een muurtje boven de wasbak zat zelfs een of andere gifgroene kikker. Het moet niet gekker worden in dit land.

Na deze supercamping op weg naar Darwin, maar daarover de volgende keer meer.

NIEUWE FOTOOOOOS. Adelaide – Alice Springs (Nico met slang) en Alice Springs – Darwin

Three Ways

Sightseeing in Alice Springs. De boeken erbij. He, er is niets te doen. Reptielencentrum misschien? Toch maar even gaan kijken. Er zaten veel hagedissen en al dan niet giftige slangen. Na het verhaaltje over alle beesten en het voeren was er de mogelijkheid even wat dieren aan te raken. Een python van 3 meter om je nek? Ach, waarom ook niet. Had niet verwacht dit ooit nog te doen, maar het viel reuze mee.

Wat opvalt in Alice Springs zijn de vele aboriginals. Had er al veel van gehoord, maar deze mensen zitten echt de hele dag in het park te kijken hoe het gras groeit. Lopen allemaal op blote voeten en schreeuwen voortdurend naar elkaar. Wordt je niet echt vrolijk van.

Wat wel leuk is in Alice Springs is de jaarlijkse bootrace. Dit is een race tussen speedboten, roeiboten, catamarans en wat je nog meer kunt verzinnen. Het evenement vindt plaats in de rivier. Het probleem is echter dat er zo goed als nooit water in de rivier staat. De mensen halen dus de bodem uit de boot, tillen hem op en gaan rennen. Ook wel apart, helaas werd de race niet gehouden toen wij er waren.

In Alice zijn de 4 musketiers de 5 musketiers geworden. Jaap heeft zich bij ons aangesloten om mee te gaan naar Darwin. Met 5 man in de auto is prima te doen.

We zijn doorgereden naar Three Ways, weer een plaatsje met alleen een tankstation, een bar en een camping. Onderweg zijn we nog even als goede toeristen gestopt bij de Devils Marbles. Ronde rotsen die zomaar opeens langs de weg liggen. Savonds weer gekampeerd. Deze keer was het wat warmer. Omdat we met 5 man zijn heb ik deze keer in de auto geslapen. Dat gaat prima, echt alle ruimte zonder dat je voorstoelen hoeft te verplaatsen.

 

Spring dan Alice

Huh? Ja, zit nu in Alice Springs.

Nu denken jullie natuurlijk dat het backpackersleven over rozen gaat. Dat is dus echt niet zo. Het is hier koud. Ik ga al nachten met kleren aan in de slaapzak. Als ik wakker wordt is het gewoon steenkoud. Hele week al niet na 7 uur opgestaan. Vanmorgen (12 sept) om 6 uur wakker. Om de kou te verdrijven 45 minuten onder de douche gestaan. Dan snel de tent afbreken en gaan.

Overigens is de benzine hier in de outback 1,40 dollar tegenover 1 dollar in Sydney. En de kwaliteit is ook nog minder. Kom nu 7 kilometer met een liter. Dat mag de pret echter niet drukken.

Het plan was gister naar het iets minder toeristische Kings Canyon te gaan. Dat plan hebben we ook uitgevoerd. Daar ook weer een wandelingetje gedaan. 7,5 kilometer. Daarvoor stond 3,5 uur. We hebben er 2,5 uur over gedaan. En alleen maar mensen ingehaald. Mijn hoogtevrees werd redelijk op de proef gesteld. Ik hoop dat de fotoos een beetje laten zien hoe mooi dit was. Tot nu toe de nummer 1 voor mij. Kings Canyon. Tijdens de wandeling over de rotsen dook er in de diepte opeens een meertje op met palmbomen. Toepasselijk Garden of Eden genaamd. Daar zijn we natuurlijk naar toe gelopen. Erg de moeite waard. Weer dezelfde camping als 2 dagen geleden. Weer erg koud.

Nu ben ik dus in Alice Springs, eindelijk een echt bed en warm slapen. Heerlijk. Morgen gaan we hier even rond kijken, en daarna vertrekken we verder naar het noorden naar Darwin.

U hoort van mij. Groeten van de andere kant van de wereld, Nico.

P.S. kan maar zo zijn dat er vandaag of morgen wat nieuwe fotootjes online staan.

Dag na dag na dag

Om het een en ander overzichtelijk te houden hierbij een verslagje van de afgelopen dagen. Het vorige verhaal is gestopt bij 7 september, dus ga ik nu bij 8 verder. Logisch?

 

8 september.
Na het westernstadje Hawker verder naar het noorden. Bestemming Glendambo. Schijnt een dorpje te zijn, maar meer dan een bar, tankstation en camping heb ik niet gezien. Volgens eigen zeggen zijn dit de inwoners: 20.000 schapen, 2.000.000 vliegen, 30 mensen. Ik denk dat dit wel kan kloppen. Aldaar hebben we ons tentje opgezet en de bbq maar weer eens aangestookt. Goed gegeten.

Na de voedzame en natuurlijk gezonde maaltijd even in het cafe gekeken. Bij het tankstation stond zo een enorme roadtrain. De coureur van dit geval kwam net aanlopen, dus wij even een babbeltje maken. Feiten. 18 liter motor. 700+ pk. Op een liter rijdt hij maar liefst 780 meter, dus ik heb niets te klagen. De machine was in totaal 53 meter lang. Mijn Ford is volgens het boekje 500,3 centimeter en dat vind ik al groot genoeg. Ik vroeg nog aan hem wat hij nu deed als hij een afslag miste. Antwoord: No no no mate, you dont miss a turn. Je kon ongeveer 15 meter achteruit rijden voordat de trailers (3 stuks) alle kanten op gingen. Ook hebben we het nog gehad over lieve kangaroes. Hij had er al honderden geplet met zijn bullbar. Ook koeien schenen er aardig af te stuiteren. Koeien waren echter iets gevaarlijker omdat deze schade onder de vrachtwagen konden aanrichten.

Nadat we uiteindelijk toch in het barretje zijn geweest gaan slapen. Maar eerst natuurlijk de enorm mooie sterrenhemel hier bekeken. Veel over gehoord, maar dit overtreft alle verwachtingen. Enorm veel sterren. En de melkweg is ook heel duidelijk te zien. Echt ongelooflijk.

 

 

Dinky the singing Dingo.

 

9 september
In Glendambo vroeg opgestaan. Naar Coober Pedy gereden. Dit is een mijnstadje in the middle of nowhere (250 kilometer beide kanten op niets) waar naar opaal wordt gegraven. Hier heb ik nog toeristisch een oude mijn bezocht. Niet te geloven hoe die mensen hebben gewerkt/werken. Veel mensen wonen hier vanwege de extreme temperaturen ondergronds. Om in de stemming te blijven hebben we een ondergronds hostel opgezocht. 6,5 meter onder de grond geslapen. Bij toeval zater er bijna alleen maar Nederlanders in dit hostel. Wel gezellig geweest.

Ook nog 2 Duitsers gesproken die met de motor waren (ja Jeroen, een BMW). Ze reisden al 15 maanden rond en hadden de halve wereld al gehad. Ik ben jaloers.

 

 

10 september
Vandaag veel kilometers gemaakt richting Ayers Rock. Voor het eerst heb ik een stukje niet gereden. Van het vele rechtdoor rijden was ik een beetje duf geworden, en Dennis heeft een stukje geraced. Savonds weer kamperen op park Desert Oak Oasis. Meteen na aankomst de hangmat bevestigd aan een boom en aan de auto. Breekt bijna de dakdrager af. Maar toch weer alles recht weten te repareren. Ook hier weer steenkoud snachts.

Nog even een opmerkelijk feitje, een spinnetje wat we eerder tijdens kamperen gezien hadden bleek de redback spider te zijn. Beruchte spin. Niet dodelijk voor volwassennen, maar je wordt er wel redelijk ziek van.

11 september
Verder gereden naar Ayers Rock. Tent opgezet bij Ayers Rock Resort. Vervolgens naar de Olgas gereden. Dit is een vreemd uitziende rotsformatie. Aldaar de 7 kilometer wandeling tussen de rotsen door gedaan. Er stonden veel waarschuwingsborden dat de wandeling zwaar was. Kopt een beetje. Was niet echt zwaar, maar wel meer klimmen als lopen. Met warmer weer kan ik me voorstellen dat het niet leuk meer is. Heel aparte rotsen.

Daarna natuurlijk de zonsondergang bij Ayers Rock bekeken. Wel mooi, maar niet zo mooi als ik verwacht had. Savonds op de camping nog een biertje gedronken, met live muziek.

Doen we trouwens veel hier, bier drinken. West End Draught is het bier van dit moment. Overigens spelen we ook bijna ieder avond wel pool, dus ik ben inmiddels errrug goed.

 

Net Nederland

Het plan was dus te gaan werken in Adelaide. Toen echter bleek dat we niet alle 4 en niet alle dagen konden werken hebben we besloten verder te gaan. De hostelkosten zouden hetgeen we verdienen bijna weer teniet doen. Het hostel was wel mooi. Goede bedden, eigen badkamer, balkon, tafeltennis, wasgelegenheid, sauna en niet onbelangrijk, een Nintendo 64 met mariokart. En natuurlijk eigenaresse Andrea die om 8 uur in de ochtend in de keuken stond om voor ons pannekoeken te bakken.

De laatste avond in het verder saaie Adelaide met 4 schotten op stap geweest in het kroegje aan de overkant van de straat. Erg gezellig geworden, met live muziek en gratis BBQ.

De volgende dag vertrokken we naar een nationaal part, de Flinders Ranges. Het was echter ouderwets rampzalig Nederlands weer. Regen wind en alles grijs. Daar rondlopen had dus echt geen zin. 160 kilometer heen en terug dus eigenlijk voor niets gereden.

Overnacht in het plaatsje Hawker. In een of ander hotel wat zo uit een western zou kunnen komen. Het dak lekte, want ze hadden nooit regen. Echte cowboys in de bar met de hoed nog op.

 

 

Kiekjes en bereikbaarheid

Jaja, er staan weer nieuwe fotootjes op de website. Deze keer van de reis Sydney-Adelaide.

Tijdens het afleggen van dit stuk zijn we behoorlijk door nergens heengereden. De mobiele telefoon doet het dan ook zelden als ik niet in de buurt van grote steden ben. In het plaatsje Hay hadden ze zelfs maar 2 tv zenders. Ook internet is nogal schaars.

Binnenkort gaan we weer de outback in, dus als je een paar dagen niets van me hoort en me ook niet kunt bereiken wil dat zeggen dat ik in the middle of nowhere ben.

Veel plezier met de fotoos. See ya mates!

 

 

Hay Adelaide

Na de belevenissen in Bathurst de volgende dag weer verder. De wegen gaan hier echt ongeloofelijk lang rechtdoor. En als er dan een keer een bocht is staat er van tevoren al een bord om te waarschuwen. Was iets voor verstappen geweest denk ik. Ha ha.

Uiteindelijk in het plaatsje Hay aangekomen. Het hostel was vol, maar we werder doorverwezen naar een caravan park. Daar een klein huisje gehuurd. Niet duur. Wel was het echt teeering koud daar. Zou me niet verbazen als het vroor. Niet grappig gewoon.

De dag erna gingen we kamperen. Murray Sunset National Park. Na 15 kilometer onverhard een mooi stekkie gevonden aan een meer. Tentjes opgezet. Kampvuur gebouwd. Tijdens het zoeken naar hout voor het kampvuur nog de huid van een slang zien liggen. En hele grote voetafdrukken van een of ander beest aan de rand van het meer. Heb ik een fotootje van, komt later. Kamperen is prima gelukt.

Eenmaal uigekampeerd was het tijd voor de laatste kilometertjes naar Adelaide alwaar ik dit zit te typen. We hebben een leuk hostel gevonden. Waarschijnlijk blijven we hier een week, want werk! Jaja. Hierover later meer.

De auto doet het prima. Op een liter benzine komt hij maar liefst 8 kilometer ver. We rijden gemiddeld met 100/110 kilometertjes per uur. Een keertje gas gegeven, en met vier man en stapels bagage ging hij zo naar de 150. Power voldoende.