Weg uit Australie

Ja, je leest het goed. Nico is weg uit Australie. En ook weer terug. Ergens lang geleden was er een boer die wat kromme dingen in de Australische wet had gevonden. Na wat juridisch gevecht bleek hij gelijk te hebben en had hij de mogelijkheid zijn eigen land te stichten. Dat heeft hij dus gedaan. Zijn boerderij met grond is nu dus een land in Australie. De wetten zijn daarna snel aangepast, maar de Hutt River Provence is er nog steeds, en dat hebben wij natuurlijk bezocht. Gesproken met de boerin, die officieel de titel Prinses heeft. Erg grappig. Eigen vlag, geld en postzegels. Geen belasting. Voor 250 dollars kun je inwoner van Hutt River Provence worden. Heb ook een stempel in mijn paspoort, met visa. Humor.

Geeindigd in Geraldton, waar we besloten een dag te blijven om niets te doen. Beetje internet. Naar de Ford garage geweest omdat de uitlaat onder de auto los hing. Voor 13 euro weer gefixed.

Na het rustdagje in Geraldton naar de Pinnacles geweest. Niet te missen volgens de reisgidsen. Ach. Was niet helemaal wat ik verwacht had maar wel leuk. Overigens heb ik inmiddels ook Engelsman Mark en de Duitse Mara in de auto als passagiers. Ik lijk soms wel een taxi, wat kan kloppen want alle taxis in Australie zijn Ford Falcons.

Na het bekijken van de zonsondergang bij de Pinnacles doorgeraced naar Denham. Het was al laat en de receptie was gesloten. Gewoon een plaatsje opgezocht en gekampeerd. De volgende ochtend helaas vergeten te betalen.

Na Denham was het plan door te rijden naar Perth. Onderweg viel er echter spontaan een onderdeel van mijn auto. Mijn achtervolgster Kathlin heeft het opgeraapt. Een stuk plastic wat we tot op heden nog niet hebben kunnen plaatsen. Alles doet het echter nog. Plastic ligt in de kofferbak, zodat we later eventueel nog de geamputeerde ledematen kunnen terugplaatsen. Voor Perth stond er echter nog een andere aktiviteit op het programma. Sandboarding. Met een snowboard de zandduinen af. 2 uur een bord gehuurd voor 6 euros. Met de autos naar de duinen. Er lag nogal veel zand, en omdat vrouwen per definitie niet kunnen autorijden kwam Kathlin dan ook vast te zitten met haar Toyota. Voor mij reden genoeg om de Falcon vol gas door het zand te rijden. En natuurlijk ging dat goed.

Sandboarding is leuk. Na vele afdalingen en ook weer omhooglopen was ik zover dat ik zonder te vallen de hele afdaling kon maken. Overigens kan zand nog erg hard aankomen. Tegen het einde van de twee uur zaten we allemaal boven op het duin moe te zijn en een beetje rond te kijken. Er was genoeg te zien, motoren, quads, jeeps en alles krioelde door de enorme zandduinen. En omdat we tenslotte allemaal volwassen zijn besloten we naar beneden te rollen door het zand. Dat ging even wat harder dan verwacht. Het leverde ons echter wel applaus op. En zand. Veel zand. Overal zand. Helaas is bij deze aktie mijn zonnebril gebroken, dus Twan, of je even een nieuwe kunt komen brengen. Het was inmiddels te laat geworden om nog naar Perth te rijden, dus maar in Lancelin overnacht.

Zo, nu zijn jullie weer bijna bij met de belevenissen, alleen Perth volgt nog.
En er staan inmiddels nieuwe fotos.

Meer vis

Ja ik weet het, de beloofde fotoos staan er nog niet. Geduld.

Ook het plaatsje Monkey Mia moest bezocht worden omdat daar dolfijnen te zien zijn. Ze komen geheel vrijwillig af en toe naar het strand. Vrijwillig omdat ze daar gevoerd worden. Toen wij rond 11 uur bij het strand aankwamen werd ons verteld dat ze die dag al 2 keer langs waren gekomen en de kans klein was om ze nog te zien. Aangezien we niet veel beters te doen hadden zijn we gewoon gebleven, en ja hoor, daar kwamen ze aangezwommen. Leuk. Vis. Een mevrouw kwam een en ander vertellen terwijl Flipper en zijn vriendjes een beetje rondzwommen. Na een tijdje hadden ze het wel weer gezien en zwommen ze weg. Wij hadden het ook wel weer gezien maar bleven op het strand.

En op dat strand weer sportief bezig geweest. Beachvolley, 2 uur lang in de volle zon. Man, man, vrouw tegen man vrouw vrouw, dus dat zou gewonnen pot moeten zijn. Ware het niet dat ik de Engelsman Dion in mijn team had. Hij had nog nooit volley gespeeld en was nog half dronken. Alle ballen die verder dan een halve meter van hem vandaan waren moesten wij afhandelen. De ballen die dichterbij kwamen kon hij zelf wel vangen. Paar keer geprobeerd uit te leggen dat dat niet de bedoeling was, maar hielp niet, dus verloren. Maakt niet uit, was wel grappig.

Volgende dag maar weer eens vertrokken. 2 autos over. De reizigers in de derde auto moesten meteen door naar Pert. Wij hadden geen haast en zijn naar de Stromatolites geweest. Watte? Ja, dat zijn heel interessante bacterien of zo. Ze denken dat dit de eerste levensvormen zijn die ooit begonnen zijn met zuurstof produceren. Dus zonder stromatolites hadden wij nooit bestaan. Heb even dank je wel gezegd en natuurlijk een fotootje gemaakt. Bij wijze van grap hadden we besloten allemaal met de hand voor de mond te lopen omdat een teveel aan zuurstof schadelijk zou zijn. Andere toeristen vroegen ons waarom we dat deden maar niemand trapte erin. Wel jammer.

Savonds verjaardag van Liz, Deense dame uit de andere auto. We hadden in een winkel ballonnen gekocht, deze opgeblazen en in haar tent gepropt. Altijd leuk als je midden in de nacht wilt gaan slapen.

Volgende dag maar weer eens een nationaal park bekeken. Natures window was een erg beroemd uitzichtpunt. Ik denk dat ik een beetje verwend ben want het stelde niet echt veel voor.

Strand en zand

Op de dag dat we Exmouth (snorkelparadijs) willen verlaten en vertrekken naar Coral Bay komen er 2 Zwitserse dames (Claudia en Hildegard www.chontour.ch) langs met de vraag of we nog plaats hebben in de auto. Maar natuurlijk. Een voor Australie kort ritje van slechts 160 kilometer. Na de dames gelost te hebben een camping gezocht en de tent opgezet. Alweer veel wind hier.

In Exmouth hebben we Kathlin (Canada) en Simon (UK) ontmoet en we hebben afgesproken ze hier weer te ontmoeten. En later op de dag arriveren ze ook. Simon werkt in ICT in Londen, dus even te vriend houden 🙂

Ook de Zwitserse dames komen we weer tegen en we besluiten savonds wat te drinken. Omdat er nu eenmaal Engelsen bij zijn moeten er drankspelletjes worden gedaan. Iedereen aan de wijn en ik aan het bier. Bijna iedereen ladderzat en ik gewoon zat. Niet erg. Afgesproken om de volgende dag naar het strand te gaan.

De dag erna niet op het hoofdstrand gebleven maar iets verder weg gelopen. En wat zien we daar? Haaien! Blacktip Sharks om precies te zijn. Ongeveer 1,5 meter lang (zie fotoos). Ze zwommen ongeveer 5 meter uit de kust. Als je het water inliep en dichtbij kwam werden ze bang en gingen er razendsnel vandoor. Maar dan echt snel. Beangstigend te zien hoe snel die beesten zijn, zwemmend vluchten kun je wel schudden mocht er eentje boos worden. Na het wel weer gezien te hebben terug gelopen en wat op het strand gelegen. Puur uit verveling.

Daarna op de camping nog een middagdutje gedaan en werkzaamheden verricht aan de hifi installatie van de auto. Een van de beste dingen die ik meegenomen heb ik zeker de MP3 cd speler.

Natuurlijk maar weer eens op het strand de zonsondergang bekeken. Iedereen present dus gezellig.

Ook de tweede en derde dag in Exmouth waren gezellig. Savonds veel op het strand gezeten omdat we te veel herrie maakten voor de Camping. De groep werd steeds groter en steeds gezelliger. Mijn Duits is ook weer helemaal op peil.

Toch maar weer eens tijd om Exmouth te verlaten. In convooy met 3 autos waarvan er een geen koppeling heeft. Dat is humor. Auto in de achteruit. Starten, en parkeervak uit. Auto uit. Auto in de eerste versnelling en starten. Al stuiterend komt hij dan op gang. De auto heeft meerdere gebreken en zou in Nederland al lang van de weg zijn gehaald.

Omdat iedereen nog al moe was van de vorige nacht zijn we niet verder gekomen als Carnarvon. Daar in de buurt waren de blowholes. Omdat we toch niets te doen hadden met een paar man maar eens gaan kijken. Goede beslissing. De zee eindigt daar in een rotskust. Onderin de rots zitten gaten die via een tunnel boven uitkomen. Als een golf daar dus water induwt met veel druk krijg je boven een fontein van zeker 10 meter. Erg mooi. Daar gebleven om de zonsondergang te bekijken. Zeker 30 fotoos en filmpjes gemaakt.

Overigens voel ik me nog steeds een beetje motorrijder hierzo. Iedereen zwaait namelijk. Nou ok, niet iedereen, maar zeker 80 procent van de autos. Gelukking kom je bijna niemand tegen dus het aantal ongelukken blijft beperkt.

 

Snorkel snorkel

Lig je lekker te slapen in je tent, wordt je opeens wakker van een raar geluid. Blijkt dat een kangaroe met ruime keus juist het gras naast onze tent heeft uitgekozen voor een snack. Zit daar lekker te smekken en te smakken. Moet niet gekker worden.

Lekker aan het strand liggen is er hier ook niet bij. Om de een of andere reden stikt het hier van de vliegen. Voor je het weet zit je helemaal onder. En het liefst kruipen ze in je oor, neus of mond. Dat is dus zo snel mogelijk weer de auto invluchten.

Ningaloo Marine Park. Waar je dus kunt snorkelen. Koraalrif 15 meter de zee in op 2 tot 3 meter diepte. Allerlei vissen gezien. Zilver, rood, geel, zwart, blauw of een combinatie van deze kleuren. Erg veel ook. En groot soms. Heb geloof ik een paar keer OW SHIT door mijn snorkel geroepen. Voel me niet helemaal op mijn gemak. Henrik had nog een schildpad gezien. Ik niet. Wel een rog. Hele platte vis met lange staart die op de bodem lag. Overigens moet je wel opletten waar je heen gaat, er staat nogal een sterke stroming en soms zwem je je helemaal te pletter. Die stroming kun je echter ook gebruiken. Op punt A het water in, meedrijven, en op punt B het water weer uit en terug wandelen.

Heb nu wel ontdekt dat duiken niet echt iets voor mij is. Ik schijn in een van de mooiste gebieden ter wereld te zijn, maar voor mij is het allemaal maar vis.

Tot zover deze korte update, ik heb nog veel te typen, maar dat doe ik in Perth waar ik over 2 dagen hoop te zijn. Groeten uit Geraldton,

Nico

Hulluku Gulluku

Waar waren we gebleven? In Broome. Zaterdagavond, dus we zullen en moeten uitgaan. In onze huiskamer achter de auto verzamelen zich nogal wat mensen. Het is erg gezellig. De meeste moeten echter vroeg weg/werken/andere smoes dus we besluiten met 4 man de stad in te gaan. Ikzelf, reisgenoot Henrik, de (ladderzatte) Ier Eugene en de Finse Johanna. Of Joanna, kan ook. Ook zij moet morgen om 5 uur op om te werken, maar besluit gewoon mee te gaan. Zo hoort dat. Een leuk kroegje met live muziek opgezocht. Eugene drinkt gewoon verder en wordt zo mogelijk nog zatter. Joanna begint aan wodka met bier. Ikzelf doe het rustig aan.

Om half 3 terug op de camping. We besluiten op het strand (100 meter lopen) nog een biertje te pakken. Eugene houdt het al snel voor gezien en wankelt via enkele ondersteuningspunten terug naar zijn tent.

Wiens idee het was weet ik niet meer maar we besluiten op het strand te blijven slapen. Inmiddels 3 uur. Als om 5 uur de wekker (telefoon) gaat wordt Joanna niet wakker. Ikke natuurlijk wel. Dus speel ik maar voor wekker, en dat werkt beter. Toch wakker meteen voor de verandering weer eens een zonsopgang bekeken. Daarna niet meer geslapen. Tent opgebroken en iedereen gedag gezegd. Hoop de meeste langs de westkust nog een tegen te komen, was namelijk een zeer gezellige groep. En zo was het weer tijd Broome te verlaten. Heerlijk een paar dagen gerelaxed. Niet dat we helemaal niets hebben gedaan. Nee, we hebben de auto gewassen. Aha. En als goede toerist de dinosaurus voetafdrukken bekeken. En allerlei zaken geregeld voor Koert als hij in Januari komt. Best veel. In ieder geval die dag ondanks mijn staat toch nog 350 kilometertjes gereden naar 80 mile beach. Dat is lang ja. Oh ja, bijna vergeten. Ik wil in alle talen proost leren zeggen, maar Fins is tot nu toe het beste. Weet niet hoe je het schrijft maar zo spreek je het uit: Hulluku Gulluku!

Dus gekampeerd aan 80 mile beach. Verder niets over te melden. Ook over de volgende plaats Port Hedland niets te melden. Behalve dan dat de rit er naar toe erg warm was. Heb gewoon het autoraampje dicht gedaan anders was de wind in je gezicht gewoon te warm. 44 graden. Begin wel een beetje aan de warmte te wennen, maar dit is te gek. Een beetje Port Hedland bekeken en natuurlijk wat gezwommen.

Ons reisdoel was Exmouth. Op de kaart zien we dat we via Karijini National Park kunnen gaan, dus waarom niet. 2 dagen in het park doorgebracht. Veel wandelingen gemaakt. Heb slechts 1 keer de moed opgegeven. Stond op een randje net groot genoeg voor je schoen 4 meter hoog met een hartslag van 300 en 5 liter zweet per minuut. Toen vond ik het mooi geweest en ben ik omgedraaid. Vlak daarvoor had ik al voor mijn doen zware stukken overleefd, dus ik was tevreden. Natuurlijk weer veel mooie dingen gezien en heerlijk gezwommen.

Nog het vermelden waard is de douche op de camping in het NP. Alles was nogal primitief. Dus om te douchen moest je een waterzak met een katrol omlaag takelen, vullen met water en weer omhoog hijsen. Eronder gaan staan en je kon 2 minuten douchen. Met een zaklamp, want elektriek en dus licht was er niet. Tijdens de overnachting nog lang de sterrenhemel bekeken en het beroemde zuiderkruis gezocht. Wilde maar niet lukken. Na 3 vallende sterren de moed maar opgegeven en gaan slapen.

Dan wat algemene zaken welke volgens mij het vermelden waard zijn:

-Marcel: ik heb weer wat roadtrain fotoos. Komen binnenkort. Mochten er mensen zijn met verzoekjes, laat het maar horen, ik zal mijn best doen.
-Ongeveer de helft van de douchekoppen hagt hier op schouderhoogte, word er niet goed van.
-Van alle 4WD die hier rondrijden en ook echt zo gebruikt worden is zeker 95% Toyota Landcruiser. Mocht ik ooit een 4WD kopen, dan weet ik welke.
-Er zijn hier veel gravelroads. Net als op de tennisbaan. Maar dan iets minder vlak. Controleer iedere keer of alle onderdelen nog aan de auto zitten. Maar dat is wel leuk. Net als in Parijs-Dakar krijg je dan een mega stofwolk achter je auto. Rij dan wel geen 170 of zo maar toch 70. Af en toe los zand waar je doorheen zwalkt. Leuk. Minder leuk is dat je hele auto onder zit.
-De wereld is klein. In Darwin ene Lee uit Londen ontmoet, ook weer bij kanoen in Katherine en pas weer op een camping.
-Australie is een reisland. Je ziet hier gezinnen met kinderen die al 5 maanden onderweg zijn. Australiers die al 14 maanden onderweg zijn. Ook veel gepensioneerden die het huis ingerolen hebben voor een grote auto met caravan. En dat is lachen. Het parkeren op de camping doet me denken aan boten in een sluis. De man rijdt en de vrouw geeft aanwijzingen. Stress. Vrouw probeert tegen de caravan te duwen als hij naar haar zin te ver terug gaat. Een stel was een half uur bezig, voordat ze besloten het op te geven en verder te gaan. Kan ik goed naar zitten kijken.
-Bumpersticker van de maand: If you can read this what the hell happened to my caravan?

Ben nu in Exmouth, en hier kun je dus direct vanaf het strand boven koraalrif snorkelen. En dat ga ik dus de komende dagen doen.

En ik begreep dat ik het verkeerde telefoonnummer op de site heb gezet. Het goede is: +61410838280 geloof ik. Maar helaas heb ik hier bijna nergens bereik.

Broome

Het is wel geen 10 oktober, dat weet ik, maar voor de volgorde van mijn verhaal zet ik hem even op deze datum. Dit is het laatste verhaaltje voor vandaag en dan zijn jullie weer helemaal bij. Ben nu dus in Broome, West Australie.

We zijn hier gekomen via het plaatsje Derby. Daar heb ik sinds enige tijd weer wat Nederlands kunnen praten. Op de camping zat Annemarie(tje) uit Zeeland. Ze zat daar al 2 weken want haar busje was kapot. Erg kapot, want hij moest naar de sloop. Pech hebben. Wij vertelden dat we naar Broome gingen. Daar moesten we de groeten doen aan nog een Nederlandse Annemarie en een Finse Johanna. Tuurlijk. Als we ze tegen komen doen we de groeten. En wat gebeurt er? We komen ze tegen. In Broome, op de camping. De wereld is klein. Om ff uit te rusten blijven we een paar dagen in Broome. Gisteravond uitgeweest. Met mijn Zweedse reisgenoot Henrik en 2 Zweedse dames. Was een gezellige avond. Goed voor mijn talen ook. Kan nu zeggen: bier: proost:ik heet Nico, hoe heet jij?: stoel:hoe gaat het? en goedemorgen. Nog 2 dagen hier relaxen en dan de westkust af. Net zoals veel ander mensen die we op de camping hebben leren kennen. Je komt overal dezelfde mensen tegen.

Had ik overigens al vermeld dat het hier heet is? Zo heet zelfs dat ik het autoraampje opendraai voordat ik de deur dichtdoe. 40 graden plus. Maar ik klaag niet.

Groeten aan iedereen,

Nico

Oh, en nieuwe fotoos.

Nico te water

Het plan was dus een dag een kano te huren in de Katherine Gorge. Maar onze reisleider Bill had betere tips. Katherine Gorge is een kloof in de bergen waar water door stroomt. Daar kun je in varen. Af en toe is het water echter niet diep genoeg en moet je je bootje dragen. Zo zijn er 13 stukken. De meeste mensen huren een kano voor een dag en gaan maximaal naar het derde watertje. Wij niet. Kano voor 3 dagen, eten mee, tent mee en gaan. De eerste dag naar nummertje 6 gegaan. Hele dag geroeid en met de boot gesleept (af en toe 40 minuten lopen). Savonds onze tent opgezet en vervolgens er gewoon naast gelegen. Onder de sterren op een strandje. Volgende dag weer een stukje verder gekanood. Daarna was het echter meer dragen dan varen, dus op advies van Bill zijn we gewoon gaan zwemmen en hebben de boot achtergelaten. Uiteindelijk zijn we bij 10 beland, we hebben de hele dag niemand gezien. Vermoeiende dag wel. Tijdens het zwemmen kwamen we nog wel een of andere rare schedel tegen onder water. Heb ik natuurlijk fotootje van.

De derde dag terug gekanood en ons gemeld bij het Visitor Center. Als je langer dan een dag weggaat moet je je daar melden, zodat ze je kunnen zoeken als je langer weg blijft. Het is best afgelegen daar. Mobiel kun je wel vergeten, net zoals bijna overal hier in Australie. Er zijn echter wel 2 noodtelefoons in de kloof. Eenmaal terug spraken we nog met een ranger die daar werkt. Hij vertelde dat ze in kloof 10 maar 2 jaar geleden nog een compleet nieuwe soort schildpad hebben ontdekt. Voel me echt Indiana Jones. Tijdens het kamperen stond overal dat je geen vuur mocht maken. Dit vonden we raar, want brandgevaar is er niet echt op een strand. Ook de reden hiervan is ons uitgelegd. Er is een of andere vogel die gloeiende of brandende stukken hout uit je kampvuur haalt en deze ergens anders dropt. Als er dan brand ontstaat gaan alle diertjes op de vlucht en kan hij makkelijk eten scoren. Slimme vogel toch?

Kortom, na deze 3 dagen erg moe. Kom nog fitter terug dan ik gegaan ben.

Tijdens onze kanotocht is de auto bij de garage geweest. Toen ik de auto uitzette bleef de motor gewoon even doorpruttelen, begon te haperen en stopte niet echt zachtzinnig. Een pluimpje rook van onder de motorkap deed mij besluiten de auto toch even te laten checken. Uitstekende service en vriendelijke mensen bij de Ford garage. Nu doet hij het weer prima.

En dan zijn we bij 4 oktober.

Weg uit Katherine. Het plan was naar een plaatsje Kunanarra te gaan. Toen we er bijna waren stond er echter een bord: Tourist Drive. En dan weet je het wel. Kwam uit bij een mooi meer met een dam. Was al laat dus besloten daar te kamperen en de volgende dag de toerist uit te hangen. Snachts voel ik opeens druppels (de buitentent wordt nooit gebruikt). Voordat ik goed en wel de tent uit was barstte er een bui los. Snel de tent erover. Inmiddels drijfnat weer gewoon gaan slapen. Een uurtje dan. Toen begon het enorm te stormen, en daar was onze tent niet tegen bestand. Nog wel geprobeerd, maar uiteindelijk de tent achterin de auto gemikt en in de auto geslapen. Niet echt een goede nachtrust gehad. Gelukkig waren we niet de enige met tentproblemen, dus het lag niet aan onze kampeerkunsten.

De volgende dag het meertje bekeken en ook nog een paar korte wandelingen gemaakt in een klein park. In de auto en weer doorcrossen. Naar Halls Creek. Weer gekampeerd. Geld uitsparen gaat prima zo.

Nico under attack

De laatste dag in het warme Darwin zijn we naar het Litchfield National Park geweest. Wel aardig. Eindelijk wat watervallen die het ook werkelijk doen. Lekker zwemmen. En aangevallen worden door vissen. Ik had nog wat schrammen en gaten in mijn been van het Kakadu avontuur. Toen ik in het water stond voelde ik opeens iets aan mijn been. Dacht dat het een takje was. Toen ik keek bleek het echter een vis te zijn die van mijn been aan het snoepen was. Niet echt prettig. Heb het water dan maar verlaten.

De laatste avond met de Nederlanders nog naar de Mindil Beach Market geweest. Daar wat gegeten en gedronken. Iedereen liep de kortste weg terug naar het hostel, maar ik besloot samen met Jaap nog even de omgeving te verkennen. We liepen door een grasveld te sjokken. Begint er opeens een vogel herrie te maken. Ik dacht dat het een of andere waarschuwingskreet voor andere vogels was. Wij gewoon verderlopen. Komt die vogel opeens recht op ons afgevlogen. Bukken en slaan. Wat is dit nu weer? Vogel gaat hoger en begint een duikvlucht te maken en valt weer aan. En opeens waren er twee. Nico moest dus al bukkend en vogels ontwijkend heeeel hard rennen. Rare beesten bleven me nog een behoorlijk eind achtervolgen ook nog. Levensgevaarlijke beesten hier.

Volgende dag samen met Henrik naar de Katherine Gorge gegaan. Natuurlijk nadat we eerst nog een croqburger hadden gegeten. Krokodil smaakt als een combinatie van vis en kip. Onderwerg naar Katherine gestopt bij de Berry Springs (van het beroemde bronwater). Tuurlijk. En ook daar weer beesten. Deze keer zat er een slang in het water. Maar iedereen was vrolijk aan het zwemmen, dus wij ook. Toch raar. Als een jaar geleden iemand mij geld had geboden om in water te zwemmen waar waarschuwingsborden voor krokodillen staan had ik mooi bedankt. Nu is het gewoon normaal geworden. Zoetwaterkrokodillen zijn ongevaarlijk en lief en schuw. Je moet ze gewoon de ruimte geven.

Nog meer Darwin

Heb niet veel tijd, dus kan niet alle belevenissen nu vermelden, maar wat niet is zal nog komen.

Na de tour in Kakadu zijn we met de hele groep savonds nog even een Irish Pub in geweest. Was erg gezellig. Alleen gingen de meeste vroeg naar huis. Met de harde kern zijn we echter tot in de late uurtjes doorgegaan. Op een gegeven moment kwamen we onze reisgids Bill ook nog tegen. Moet zeggen dat ik erg goed met hem op kon schieten. We hebben midden in een bomvol cafe pool gespeeld, was wel grappig. Voortdurend Sorry Mate, en iedereen ging aan de kant. Deze gozer maakt zich nog minder zorgen om dingen als ik doe. Toen hij hoorde van onze verdere plannen gaf hij de nodige tips van plaatsen die we moesten gaan zien. Hij was bijna met ons mee gegaan ware het niet dat hij niet die dagen vrij kon krijgen. Goede gast.

Wordt vervolgd…