Dierendag

Halls Gap is goed bevallen, moet hier maar eens terugkomen denk ik. Met een goede fiets. Het vertrek leidt weer over mooie weggetjes. Ik maak nog een wandeling naar een waterval waarbij ik enkele kangaroes en vrolijk gekleurde vogels tegenkom.

Deze dag wil ik beginnen aan de welbekende Great Ocean Road. De weg daarheen is echter ook erg mooi. Uitzichtpunten met 360 graden zicht en slingerende weggetjes. Voortdurend steken er rare beesten (dikke hagedissen zonder nek en staart) over en ik besluit er een op de foto te zetten. Iedere keer echter als ik gestopt en gekeerd ben zijn ze weg. Op een gegeven moment zie ik weer iets vreemds langs de weg zitten. Stoppen en keren. Het blijkt een stekelvarken. Natuurlijk niet een normale zoals in Nederland, maar zwart met geel en zo groot als een voetbal. Voetbal? He, idee. Nee, maar niet gedaan. Voordat ik hem op de foto kan zetten vlucht hij het hoge gras in en ik voelde niet de behoefte om er achteraan te rennen.

De weg wordt steeds smallen en is eigenlijk maar geschikt voor 1 auto. Als je iemand tegenkomt moet je dus de berm in. Eeste keer voorzichtig, maar na een paar autos knal je gewoon met 80 de berm in, stuitert wat, gooit wat stenen en met achterlating van een grote stofwolk stuur je de weg weer op. Alsof je het al jaren zo doet.

Als er later weer een worst op poten oversteekt ben ik het zat. Na een noodstop ren ik gewapend met camera al flappend op mijn slippers terug. En daar zit hij in de berm. Klik. Foto. Omdat hij niet zo beweegt besluit ik wat steentjes in zijn richting te trappen. Dit vindt hij niet leuk. Hij draait richting mij en steekt spontaan zijn zwarte tong uit. Daar word ik niet echt bang van, maar het lijkt me wel leuk voor een foto. Dus ik trap nog wat rommel in zijn richting en maak een foto. Doel bereikt, en heb hem verder met rust gelaten.

Vrolijk fluitend reed ik verder naar de volgende verrassing. Noodstop. Niet uitstappen. Auto in achteruit. Voorzichtig uit raampje kijken. Slang in de berm, en nee, geen tuinslang. Alle tijd om een foto te maken want volgens mij deed hij net een middagdutje. Zat weinig beweging in, en aangezien ik geen slangenkenner ben besloot ik maar niet uit te stappen om steentjes te trappen. Probeer nog wel uit te zoeken welk merk slang het was.

Ga ook een computer zoeken waar ik fotoos op de website kan zetten, want heb er weer aardig wat.

Tot laters.

Kilometervreter

Na 2 dagen Esperance klaar voor de Nullarbor.

1 weg. 1200 kilometer, geen afslagen, geen kruisingen, geen dorpen. 1 weg, slechts de nodige tankstations. Stel je voor, 1 weg die vanuit Nederland rechtstreeks naar Kirchberg in Oostenrijk gaat, en onderweg is er niets te zien. Makkelijk maar saai. Om het iets minder saai te maken zitten er nogal veel rechte stukken in waarvan de langste 146 kilometer.

De eerste dag kom ik niet erg ver omdat de avond ervoor iets te gezellig was. Als echte backpacker besluit ik gratis op een parkeerplaats te overnachten. En natuurlijk wakker zodra het licht wordt. De kangaroes sprongen om de auto en over de weg, dus langzaam gereden toen ik vertrok. Ook nog baby emus gezien. Dat is grappig, ze zien eruit als jonge vogeltjes maar zijn wel al 1 meter hoog. Heb ze overigens niet aangereden.

Ok, er is nu ook weer niet helemaal niets te zien op de route. Er is Eucla. Een dorpje waar ooit een telegraafstation heeft gestaan. Op de hoogtepunt van zijn bestaan had Eucla wel 100 inwoners. Aha. En af en toe waren de uitzichten over de oceaan vanaf de parkeerplaatsen wel mooi.

De benzineprijzen gingen tijdens deze route overigens omhoog naar 1,49 dollar, terwijl 1 dollar normaal is.

Aan het einde overnacht in een hostel in Ceduna. Daar zat ook een 76 jarige Griek die maar bleef vertellen over wat hij allemaal wel niet beleefd had. Gelukkig arriveerde er nog een Engelsman met humor die mij voor een lange lange avond behoed heeft.

Het plan was de volgende dag te overnachten in Port Augusta. Daar aangekomen bleek echter dat de beide hostels die in de reisgids stonden niet meer bestaan, dus meteen doorgereden naar het welbekende Adelaide. De cirkel is rond. Daar een paar dagen rond gehangen omdat de auto nodig aan een servicebeurt toe was.

Tijdens het wachten veel tafeltennis gespeeld en nieuwe reisgenoten gevonden. Toen echter tijdens een potje beiden tegen de tafel leunde omdat ze te stoned waren om te blijven staan heb ik maar besloten om ze niet mee te nemen. Ze mogen van mijn zelf weten wat ze doen, maar heb geen zin om dagenlang met halve figuren opgescheept te zitten. Dus alleen vertrokken.

Had de keuze om naar Melbourne te rijden via de kust of door het binnenland via weer een nationaal park. Heb voor het nationaal park gekozen, en daar zeker geen spijt van. Erg mooie omgeving. Veel bos, bergen (1100 meter) met bochtjes en kangaroes, meertjes en mooi weer. Overnachting was gepland in Halls Gap. Hostel had gratis mountainbikes, dus toen ik 20 kilometer voor aankomst een weg richting watervallen zag, was het plan voor de volgende dag gemaakt. Toen de weg echter maar omhoog en omlaag bleef gaan kreeg ik mijn twijfels, maar gaf de moed niet op.

Eenmaal bij het hostel aangekomen (een gewoon woonhuis) was het erg stil. Dwars door het huis heengelopen totdat ik in de tuin aankwam. Daar zat een van de gasten. Besloten daar maar bij te gaan zitten totdat de manager te voorschijn kwam. Beetje zitten praten en wat bleek, op advies van de manager had ze geprobeerd naar de waterval te fietsen. Niet gelukt, was erg veel omhoog en de fietsen waren erg slecht. Dat natuurlijk even zelf gecontroleerd. Toen ik de maar liefst 12 versnellingen wilde proberen bleek dat er alleen links een hendeltje zat, rechts alleen nog een afgebroken stukje plastic. Van 12 naar 3 versnellingen. Heb de moed maar opgegeven.

Besloten om de volgende dag maar samen met Mandy uit Melbourne met de auto de berg op te crossen en een en ander te bekijken. Maar eerst nog iets anders enerverends gedaan. Adventure golf. Minigolf, maar dan anders. Volgens de manager van het hostel die inmiddels op was komen draven was dat erg gezellig, met bbq en veel backpackers van andere hostels. Leek er echter sterk op dat wij de enige 2 waren. Totdat er nog iemand kwam, nota bene van ons hostel,  Canadees die hier voor het werk was. En toen waren we met zn drieen. Toch gezellig, dus het maakt allemaal niet uit.

Volgende dag dus de waterval en wat uitzichtpunten bekeken en wat gezwommen in een steenkoud meer. Maar wel leuke dag gehad. En weer gehoord dat Melbourne de beste stad ter wereld is. Moet daar toch eens gaan kijken.

Zo, er komt rook uit het toetsenbord, dus tijd om te stoppen.

Oh ja, toen ik van west naar zuid australie ging moest ik de klok 2,5 uur vooruit zetten, en van zuid australie naar Victoria weer een half uur. Dus heb nu geen idee meer hoe laat het is maar lig nu geloof ik erg veel voor op Nederland.

Groeten,

N|c0

Remi

In Albany 3 dagen niets gedaan. Moet ook gebeuren. Beetje lezen (Harry Potter gekocht), internet, tv kijken en rondrijden. Het plaatsje deed me erg aan Oostenrijk denken vanwege de bouwstijl van de huizen en de heuvelachtige omgeving.

Henrik ging vanuit Albany terug naar Perth, dus ik reis voor het eerst alleen sinds ik alleen op reis ben gegaan. Is ook niet zo erg. Kan ik tenminste doen wat ik thuis ook altijd in de auto deed. Muziek hard aan en lekker vals meeschreeuwen. En in tegenstelling tot Nederland kan dit hier met de ramen open, er is toch geen mens.

Dus de 500 kilometer saaie rechte weg naar Esperance mezelf hees gezongen. En je raadt het al, een tourist drive. Net als je denkt dat je de mooiste kusten en stranden wel gezien hebt komen ze met Esperance op de proppen. Erg helder water en mooi strand. En het is inmiddels ook mooi weer geworden. Vervelend zeg. Ook nog surfers gezien. Niet alleen van die gasten die met hun plankje door een tunnelgolf gaan. Ook windsurfers. En dat is veel mooier. Snelheid maken, want het waaide hard, op een golf af en springen. Wil ik ook. Maar dan zal ik toch moeten oefenen. Een jaartje of tien.

 

Er was eens

Ergens in een ver, ver land is een groot bos. En in dat bos staan heeele grote bomen. Sommigen zijn wel 90 (negentig) meter hoog. Dat is zo hoog dat Nico zich net een dwergje voelde toen hij door dat grote bos reed. Zelfs zijn auto vertelde hem later dat hij zich wel een speelgoedautootje voelde. Nu staat er in dat grote bos een hele speciale boom. In die boom hebben de mensen spiraalsgewijs pinnen geslagen zodat je helemaal naar boven kunt klimmen. Gelukkig is deze boom geen 90 meter hoog, maar slechts 61. Nu blijf Nico graag met zijn beiden dwergbeentjes op de grond, en een beklimming zat er dan ook niet in. Reisgenoot Henrik durfde het echter wel aan, maar kwam toch aardig witjes weer naar beneden.

De volgende dag een route gereden door dat grote, grote bos. Daar stond ook nog een boom waar je wel auto in kon parkeren, zo groot. Een andere leuke attractie welke mensen verzonnen hadden is de Treetop Walk. Een wandelpad dat omhoog gaat, zodat je tussen de boomtoppen doorloopt. Joepie. Op het hoogste punt was dit 40 meter hoog. Gelukkig waaide het nogal, dus de constructie schommelde heerlijk heen en weer. Nico had wel 6 van de 7 kleuren stront in zijn dwergonderbroekje.

Tot zover de verhaaltjes voor vandaaag.

Dag lieve lezertjes.

Grot wijn vis

Henrik heeft besloten nog een stukje mee te reizen dus we vertrekken met zijn 2en. De Nederlandse Marieke die we eerder in Broome hebben ontmoet komen we ook weer tegen. Ze twijfelt even of ze mee zal gaan of niet, maar besluit toch in Fremantle te blijven.

We nemen natuurlijk de toeristische route. Een korte stop in Bunbury omdat dit plaatsje ekend staat vanwege het zwemmen met dolfijnen. Na weer hetzelfde verhaal dat niemand weet wanneer ze komen besluiten we maar meteen verder te gaan. De overnachting is in Busselton. Daar aangekomen wordt ik meteen aangevallen door megamuggen. Binnen 5 minuten 4 enorme bulten die ontzettend jeuken. Gelukkig werkt de muggenspray ook hier en word ik verder met rust gelaten.

De enige attractie in Busselton is de 2 kilometer lange pier. Deze lopen we dan ook helemaal tot het einde af. Tussen alle vissers door, want dat is nogal populair hierzo.

De volgende dag verder over de toeristische route. Hier in de buurt zou je goed walvissen moeten kunnen zien. Dus dat proberen we maar. En inderdaad, ver weg in de oceaan zien we af en toe een zwart stipje bovenkomen. We gaan er voor het gemak maar van uit dat dit een walvis is.

We rijden verder en besluiten bij een grot te gaan kijken. Als we een bus inhalen van een backpacker tour organisatie zet hij opeens de achtervolging in. Rijdt de busparkeerplaats voorbij en rijdt ons klem op de autoparkeerplaats. Zien we opeens mensen in de bus zwaaien. Claudia en Hildegard uit Zwitserland. Alweer. Australie is te klein. We babbelen wat totdat zij weer verder moeten.

We zijn vlakbij het plaatsje Margaret River en dit is een bekende wijnregio, er moet dus een wijnerij bezichtigd worden. Er zijn er ongeveer 60 en we pakken er willekeurig eentje. Natuurlijk ook wijn proeven. Aangezien ik nog een auto moest besturen alles lekker uit lopen spugen. De wijn van 18 euro per fles vond ik lekkerder dan die van 42 euro per fles. Dus gelukkig niet zon dure smaak. Savonds gekampeerd in Margaret River en een gezellige avond gehad met andere backpackers. In de nacht veel regen gehad, maar de tent is waterdicht, dus No Worries.

Volgende dag naar de Giant cave. Nee, dit heeft niets met de fietsen te maken. Dit is een ondergrondse grot. 83 meter diep. Na het overhandigen van wat dollars krijg je een zaklamp en een helm en mag je het verder zelf uitzoeken. De route is echter zo duidelijk aangegeven dat het niet fout kan gaan. Dat zou je verwachten… Gelukkig klopte de verwachting en kwamen we heelhuids weer boven. De grot was niet heel bijzonder om te zien, maar wel leuk vanwege het klimwerk en de nauwe passages. Overigens is het met de lamp uit echt heel heel donker.

Na de grotterij weer een wijnerij bezocht. Natuurlijk weer de duurste (35 euro per fles) geproefd en niets gekocht.

Hierna naar het meest zuidwestelijke puntje van OZ gereden waar de Indische oceaan de Zuidelijke oceaan ontmoet. Daar de vuurtoren bekeken en wat water enzo.

Volgende dag de niet te missen Jewel Cave bekeken. Mooier en groter, maar minder avontuurlijk dan de Giant Cave. Na het bezichtigen van de frot naar een baai aan de kust gereden, want daar zouden stingrays te zien zijn. Natuurlijk was er niets te zien. Heb nu echt genoeg van vis.

Perth en omstreken

En dan Perth. Omdat we nog steeds het kampeergevoel hebben en liever 10 dollar (6 euro) dan 20 dollar per nacht betalen de eerste nacht gekampeerd. Daarna maar een hostel in het centrum gezocht (18 dollar). Kathlin en ik in een hostel iets verder buiten het centrum vanwege de gratis parkeergelegenheid.

Het centrum is erg klein, je kunt er in een halve dag doorheen wandelen. Wel mooi, met veel parken en schone straten. In de rivier in het centrum wordt met speedboten en waterscooters gespeeld. Wel leuk.

Iedereen doet eenmaal in Perth aangekomen zijn eigen ding, en voor mij is dat dus een beetje de stad verkennen. Dinsdagavond allemaal weer verenigd en uit geweest. Goedkope Heineken gedronken. Woensdag ook maar weer eens uit geweest, we zijn tenslotte in een echte stad beland. Dorika, een Duitse die Simon en Kathlin eerder ontmoet hebben gaat ook mee. Dorika wist de weg. Als we vanwege het trage tempo van de rest een voorsprong hebben opgebouwd blijkt dat ze de weg eigenlijk niet zo goed weet maar gewoon bluft en op de gok loopt. Als ik even later een telefoontje krijg van de rest (erg langzame lopers) speel ik het spel mee en zeg ik terwijl ik geen idee heb dat het nog 10 minuten lopen is. Uiteindelijk bij de club aangekomen, wachten op de rest. Duurt wel erg lang, we zien niemand meer. Wat blijkt, we staan bij de verkeerde tent. Oeps. Ons doel gewoon voorbij gelopen. De rest heeft het wel gevonden. En het mooiste is, we zijn niet eens naar binnen gegaan. De rij was erg lang en er waren te veel dronken en agressieve mensen. Dus meteen weer terug gelopen. Bijna een uur lopen. Gezond bezig zeg maar.

In het hostel in Perth is het niet erg druk. 6 bedden op mijn kamer maar niemand anders. Toppie. Alle stopcontacten gebruiken om telefoon, discman etcetera op te laden. Heerlijk. Gewoon de wekker ieder half uur gezet en van het ene bed naar het andere verhuisd.

Henrik, Kathlin en Dorika vertrekken naar het nabijgelegen Fremantle. Simon, Mark, Mara en ik blijven nog even in Perth. Ik besluit een mountainbike te huren. Een echte Gekko Revival. Hiermee race ik naar Fremantle om daar eens te kijken. Als een volleerd fietskoerier cros ik door Perth. Het zou 30 kilometer moeten zijn, maar vanwege de slechte wegwijzers heb ik eerder 40 gemaakt. De weg gevraagd aan een Australier. Ik kon kiezen uit een korte of lange route. De lange was wel 20 kilometer en had veel heuvels, dus ik kon beter de vlakke kiezen. Toen ik vertelde dat ik de lange route wilde stond hij mij aan te kijken of ik gek was. Terugweg was makkelijker, en wel de beloofde 30 kilometer.

Fremantle is mooi dus besloten de volgende dag daar heen te gaan. Nu zit ik in hetzelfde schuitje als Kathlin en Dorika, namelijk bezit van een auto/busje, en zij belden dan ook op met een echte backpackerstip. Gewoon parkeren op de parkeerplaats aan het strand en in de auto slapen. Dus gezellig naast elkaar geparkeerd en gekampeerd. Keukentje opbouwen en koken op de parkeerplaats. En de beste dingen gebeuren onverwacht. De mooiste zonsondergang zover gezien. De hele lucht ging van fel oranje naar donker rood. En het water deed ook gewoon mee. Erg mooi.

Savonds maar weer eens uit geweest. Mark en Simon kwamen ook over uit Perth. Erg goede avond gehad. Waarschijnlijk de laatste keer dat ik deze reisgenoten zie, dus afscheid genomen. Rond 4 uur weer terug op onze eh… camping. Paar uurtjes geslapen en afscheid genomen van Kathlin en Dorika, zij vertrekken vandaag terwijl ik het nog niet weet. Wel afgesproken om 11 december in Melbourne te zijn voor het Meredith Music Festival. Soort Lowlands of zo. Iedereen is weer helemaal bij nu.

Zit nu in een hostel in Fremantle voor 17 euros met gratis internet, gratis pool, gratis wassen en gratis parkeren. Waarschijnlijk morgen weer verder cruisen naar het zuiden. U hoort nog van mij.