2005

G E L U K K I G   N I E U W J A A R !

Kerst Down under. De dag voor kerst inkopen gedaan. Alcohol, en goedkope kerstversieringen. Het hostel zorgde voor vlees op de bbq. Prima vermaakt op ons binnenplaatsje. Savonds nog verhuisd naar een ander feestje. Een studentenhuis. Dit is de eerste en waarschijnlijk laatste kerst waarbij ik savonds een beetje heb lopen voetballen/op het gras heb gelegen. En toen weer terug naar het hostel waar het nog erg laat is geworden met liedjes zingen, muziek maken met lege flessen en andere onzinnige dingen, zo werd mij de volgende ochtend verteld.

Oudjaar dan. De dames in het hostel hadden het idee overdag een picknick te houden. Goed idee. Bijna iedereen was aanwezig. In een mooi park gaan zitten, wat gegeten en gedronken. Vogels neergeschoten met een waterpistool en genoten van het heerlijke weer. Savonds de stad in naar Federation Square waar muziek was en…. geen alcohol. Om 9:30 uur was het kindervuurwerk. Leuk. Om 12 uur natuurlijk het echte vuurwerk. Niet zoals in Nederland waar iedereen voor zijn eigen lichtshow zorgt. Hier wordt het door de stad geregeld. Een schowtje van 2 miljoen. Het zag er allemaal wel leuk uit, al is het vuurwerk van de Nijmeegse vierdaagse natuurlijk veeeeel mooier. Daarna een bar opgezocht waar een van onze hostelgenoten aan het werk was. Daar de schade van de gemiste alcohol in rap tempo ingehaald en een prima avond gehad.

Fietsen en kerst

Nog steeds in hetzelfde hostel, blijf hier voor kerst en oud en nieuw. Het plan voor kerst is vrij uniek, voor Nederlandse begrippen dan. We leggen wat geld bij elkaar en gaan voor een ruime hoeveelheid drank en vlees voor op de BBQ. Kest in aussie stijl.

Heb een boekje gevonden met MTB routes in de omgeving van Melbourne. De routes hebben een waardering van A tot D voor de moeilijkheidsgraad en 1 tot 4 voor de benodigde fitness. Bescheiden als ik ben besloot ik te beginnen met een A1 route, met bij de omschrijving de opmerking dat deze geschikt is voor familietochtjes. De route was inderdaad technisch niet erg moeilijk. Een 12 kilometer lange onverharde weg door een nationaal park. Of de afdaling waarbij ik een topsnelheid van 58,5 km/h heb bereikt geschikt is voor families is maar de vraag.

Mijn conditie is na 4 maanden niets (behalve bier drinken dan) waarschijnlijk ietsie verslechterd, want ondanks de waardering van 1 had ik de nodige moeite. Er zat een behoorlijk lange klim in waarbij ik in de laagste versnelling, met een gangetje van 6 km/h een waterval van zweet op de weg heb achtergelaten. Ik ken iemand die hier waarschijnlijk fluitend 2 keer omhoog was gefietst. Gelukkig was Twan er niet om mijn frustraties nog wat op te voeren.

Een van de hostelgasten werkt in een Ierse Pub in het centrum. Met een groep van ongeveer 15 besloten we maar eens te gaan kijken of hij wel hard genoeg werkte. Zondagavond is de hele avond happy-avond, dus halve liters voor 1,80 euro. Erg gezellig met een U2 coverband. De volgende dag laat wakker geworden en de middag in het park besteed aan het herhaaldelijk opvangen en meteen weer weggooien van een frisbee. Lekker verbrand in de zon ook nog.

Dan nog meer fietsnieuws. Lukt het me eindelijk om op een dinsdagavond op tijd op het racecircuit te zijn, blijkt dat er in verband met kerst besloten is eens wat anders te doen. Dus mensen op kinderfietsjes, oude fietsen, wielrenners, een tandem, een postbode met tassen, 2 honden aan de fiets geknoopt en mensen verkleed als kerstman. Iedereen een startnummer en gaan met die banaan. De helft van de deelnemers met een biertje in de hand. Erg langzaam de rondjes gefietst maar wel erg grappig. Omdat het toch nergens over ging halverwege maar even gestopt om mijn camera te zoeken en wat fotootjes te schieten.

Om toch weer even het toeristenimago op te poetsen naar de goudstad Ballarat geweest. Daar hebben ze een goudmijnersdorp uit 1850 nagebouwd. Mensen in kostuum, rondrijdende koetsen en meer van dat soort grappen. Ook was er een beekje waar je goud kon zoeken. Als backpackers hebben we natuurlijk geprobeerd de entreeprijs hier weer terug te verdienen. Meer als een paar heeeele kleine kruimeltjes hebben we helaas niet gevonden. Na de moed opgegeven te hebben nog een mijn bezocht, wat door het stadje gewandeld en het goudmuseum bezocht.

Overigens word het wel weer tijd om weer te gaan reizen. Er zijn dagen dat ik me verveel, niet dat dat zo heel erg is met dit weer. Werk zou goed zijn, maar de periode is te kort om iets redelijks te vinden. Maar op 2 jan vertrek ik naar de oostkust om daar Koert in het water te gooien.

Groeten uit een zonnig (35 graden) Melbourne, en een prettige kerst voor iedereen,

Nico

Grote oceaan weg en Melbourne

Als goede toerist natuurlijk de Great Ocean Road afgelegd. De eerste 50 kilometer kon je om de 5 minuten stoppen om de kust te bekijken. Tja, begon al snel te vervelen en heb er ook maar enkele overgeslagen. Als dit de voorbode was voor de rest van de rit, dan werd het een lange saaie rit. Gelukkig ging de weg al snel het binnnenland en bergachtig gebied in. Dit was leuk sturen. Nog een wandelingetje gemaakt door een stuk tropisch regenwoud. Lans de weg wel erg veel strandjes. Al met al rustig aan gedaan, niet te veel op een dag gereden en lekker gekampeerd.

En dan Melbourne. Dat is dus een grote stad. De eerste borden voor de wijken verschenen al, en het centrum was nog 30 kilometer. Nu had ik een kaart en wist ik waar ik heen moest. En ben daar dan ook beland. Nadat ik de rest van de stad had gezien. Wat een gedoe. 4 miljoen mensen die iedere dag door deze straten naar hun werk moeten? Dan is het weer eenrichtingsverkeer, dan mag je weer niet links of rechts afslaan, natuurlijk afhankelijk van waar jij net heen moet. Keren op de weg mocht ook al bijna nergens maar een paar keer heb ik, ach helaas, de borden gemist. Het gevonden hostel was prijzig, 28 dollar per nacht maar wel gezellig. En het is tijd voor sterk verhaal deel 3:

Hoofdpersonen: een 26 jarige studente die in OZ studeert, Rick mijn kamergenoot en ikzelf.
De studente was bij een kamer wezen kijken en wilde deze huren, maar had toch een betere gevonden. Vroeg ze aan ons of ze dan af moest bellen. Dat leek ons wel zo aardig. Oh ok, ze ging bellen. Komt ze terug: ik kan niet afbellen want er is niemand en ik krijg voicemail. Dan spreek je toch wat in? Oh ja. Komt ze weer terug: maar wat als het nu het verkeerde nummer is? Ja, niet zeuren, gewoon inspreken. Oh ja. Komt na een behoorlijke tijd weer terug. Rick vraagt of ze haar hele levensverhaal heeft ingesproken. Ze schrikt en vraagt of het te lang was. Ik zeg dat het een vrij lang bericht was en dat ze eigenlijk nog een keer een bericht achter moet laten om excuses te maken voor het eerste. En wat denk je?….. Arm meisje.

Na een lange nacht, een Amerikaan (de eerste die niet trost was) verliet na 10 jaar Australie en daar moest op gedronken worden, een ander hostel gezocht. En gevonden. Slechts 18 dollar per nacht. Iets buiten het centrum, maar met gratis parkeerplaats. De rest van de dag besteed aan het verkennen van de stad. En wat blijkt, ook lopend kan ik hopeloos verdwalen. Maar zo leer je wel de stad kennen zeg maar.

Die dag kreeg ik ook nog een sms van Emile, een van de Nederlanders waar ik in het begin mee gereisd heb. Hij was in Melbourne, waar was ik? Nou, ook in Melbourne. Dus koffie gedronken. Wat bleek, ondanks dat hij van feesten hield vond hij de oostkust toch te veel van het goede. Ben dus benieuwd hoe ik het daar ga vinden, het rustige van de westkust beviel me prima. Bovendien was hij kapitalen kwijt aan commerciele toertjes.

Ben hier nog een beetje rond aan het neuzen voor werk, maar veel is voor minimaal 4 of 8 weken. Ik geef niet op.