Cape Tribulation

Vertrokken naar Cape Tribulation. Onderweg een wandelingetje gemaakt met regenwoud uitleg. Leuke uitzichten ook. Hoog en zo, daar hou ik van. Over de route naar de Cape lagen veel bomen en van de bergen gespoeld zand, dus dat was behoorlijk van links naar rechts over de weg slingeren.

Aangekomen in PKs Jungle Village. En: droog weer. Gelukkig een kamer met airco, heerlijk. Omdat we er toch waren ons ingeschreven voor een nachtwandeling door de jungle. Erg donker. Veel spinnen. Een giftige duizendpoot die erg groot was. Muizen. Een slapende vogel op een palmtak. Een erg interessante wandeling. Na deze risicovolle onderneming succesvol overleefd te hebben werden onze overlevingskunsten pas echt op de proef gesteld. In het hostel was het namelijk karaoke avond. Maar er was ook bier om de last te verlichten.

De tweede dag in de jungle hadden we besloten de zonsopkomst vanaf het strand te bekijken. Zulke ideen lijken op de avond ervoor altijd leuker dan op de dag zelf. Maar de wekker was gezet en we hebben de zonsopkomst gezien. Helaas was deze niet erg boeiend. Het pad naar het strand was wel de moeite. De combinatie van erg donker en krokodillengevaar maakte dit enger dan de nachtwandeling van de avond ervoor. Toen de zon onder was weer gaan slapen.

Na het voortreffelijke ontbijt bij de receptie gevraag of er nog leuke wandelingen waren. Ja hoor,  2 uur lopen naar een beekje waar je kunt zwemmen. Bij navraag bleek dat je een heel eind met de auto de goede kant op kunt dus de keus was snel gemaakt. Er wilden 3 dames mee dus de rommel in de auto moest opgeruimd/veplaatst worden.

We reden naar het noorden over het laatste stukje verharde weg. De laatste 600 kilometer naar de top van Australie is onverhard. 8 km van deze onverharde weg hebben we gevolgd totdat we bij een beekje kwamen wat te diep was voor de SuperFord.

De dingen gebeuren sneller dan ik kan typen, maar ik ga proberen de schade in te halen. Morgen zoek ik een internetcafe met airconditioning (zweet zweet) en ga ik alles tot de dertigste bijwerken.

H20

Weer terug in Cairns even wat fotootjes uitgeprint om te kijken hoe dat werkt. Gaat aardig moet ik zeggen.

Omdat het in Cairns erg warm was (en regende) besloot ik de binnenlanden in te rijden (soort hooglanden) waar het een stuk koeler was. Daar regende het echter ook en toen ik aankwam was ik de enige in het hostel. Gelukkig kwam er nog een busje met een man of tien dus was het toch nog gezellig. Savonds met zn allen het dorp(je) in geweest om een biertje te drinken. De bar sloot echter om tien uur, dus dat was een vroege avond.

Om even een beeld te geven van de problemen die ze in zo een dorpje hebben geef ik een samenvatting van de voorpagina van de lokale krant. De kop was: groeiende criminaliteit. Wat blijkt, de lokale sherrif was met verlof. Dat betekende in dit geval dat het hele politiekorps er niet was. En de criminelen maakten daar natuurlijk gebruik van. Er reden namelijk veel jongeren met crossmotoren door het dorp. Aha. Ze zullen binnenkort wel om militaire steun vragen denk ik.

Volgende dag een wandelroute langs een beekje gefietst. Tijdens een snelle afdaling zag ik opeens een spinneweb met een dikke vette spin over mijn pad. Maar omdat je zoiets maar een metertje van de voren ziet vol gas er doorheen. Heb gewoon doorgereden in de hoop dat het beest van mij af zou waaien of zo. Heb hem niet meer gezien/gevoeld dus alles goed. Ook nog een paar boskalkoenen bijna onder de fiets gehad.

Bij een het beekje gestopt om even van de natuur te genieten. Of eigenlijk omdat ik doodop was, maar dat ga je natuurlijk niet toegeven. Midden in het beekje zat een vrij grote hagedis op een steen. En toen gebeurde het heel erg snel, dus ik weet niet zeker of ik gezien heb wat ik denk dat ik zag. Maar volgens mij ging hij op zijn achterpoten staan en rende razendsnel OVER het water naar de kant. Kan iemand mij vertellen of dat mogelijk is, anders ga ik toch echt even naar de psychiater.

Het hostel was ook wel erg mooi. Er zaten niet veel deuren in, allen bij de slaapkamer. Verder konden de beesten dus overal vrij rondlopen. Gelukkig waren er alleen gekkos. En een of andere boomkangaroe die besloot midden in de nacht in de boom te klimmen die 2 meter van mijn raam stond. En hier heb ik wel een foto van.

Daarna weer naar Port Douglas gereden. Regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen regen. De hele dag en nacht 1 grote stortbui. Als ik iets uit de auto wilde halen moest ik tot aan mijn enkels door het water. Ik vroeg nog bij de receptie wat er nou te doen is als het regent. Antwoord: bier drinken. En goed advies volg ik altijd op.

Vrijdagavond Koert van de boot gehaald en savonds maar weer eens wat bier gedronken. Zaterdag naar een dierentuintje geweest. Kangaroes, Koalas, Hagedissen, Krokodillen, Emus, en heel veel vogels.  En nog steeeds regen. Daarna verder naar het noorden gereden naar Cape Tribulation, maar over die avonturen de volgende keer meer.

Visite

Wat mij in 5 maanden 2 keer is gelukt, lukt padvinder Koert meteen op zijn eerste dag in de jungle. Hij vindt een slang. Of vinden, je kon er niet omheen, hij lag midden op ons pad. Tegen de tijd dat de cameras gereed waren was het slingerbeest echter al weer onder een boomstronk verdwenen. Tijdens deze wandeling nog de meest idiote bomen gezien, en aangezien deze niet weg kunnen lopen hier wel wat fotoos van kunnen maken.

Ook nog een langere junglewandeling gemaakt. De paden waren niet altijd even duidelijk, maar alles is goedgekomen. Hier en daar wat omgevallen bomen ontwijken of de schoenen uit doen om een beekje over te steken.

Tijdens de verdere rit nog een auto op de kop gezien met 2 bibberende Chineesjes ernaast. Hadden denk ik met hun jeepje iets te hard over het onverhard gereden. Er waren gelukkig al de nodige mensen bij om ze te helpen.

Voordat we naar huis gingen nog even snel wat watervallen bekeken, en aangezien we in het regenseizoen zitten deden ze het gelukkig.

In de avond moest dit gevierd worden met een biertje of twee. Wij hebben de slangenontdekking nog per sms aan mensen gemeld, maar nieman die het echt geloofde.

Volgende dag maar een beetje uitgeslapen. De Botanical Gardens hier in Cairns bekeken. Aangezien ze in Sydney erg mooi zijn had ik wat meer verwacht. Ook maar weer een wandeling van 2,4 kilometer gemaakt. Gewapend met cameras en flessen water begonnen we aan de wandeling. Wordt de illussie verstoord doordat er voortdurend mensen voorbij komen joggen. Hallo, we doen hier een gevaarlijke junglewandeling ja? Het viel ons overigens wel op dat de meeste joggers vrouwen in (soms te) strakke pakjes waren. Dit maakt het gebrek aan wilde dieren natuurlijk enigzins goed.

Aangezien Koert nog steeds geen kangaroe gezien had moest hier iets aan gedaan worden. Dus maar besteld als avondeten. Was goed weg te krijgen. Savonds alweer uit geweest, waarbij we ook Claudia weer tegenkwamen, gezellie!

Volgende dag naar Port Douglas om Koert op zijn duikboot te zetten. De weg liep langs de kust met erg veel erg mooie strandjes. Palmbomen enzo. Kwallen ook. Van die dodelijke, dus kun je het water niet in. Ook nog naar de Mossman Gorge geweest. Zag er op de fotoos in de folders erg mooi uit. In het eggie net even iets anders. Nog steeds wel erg jungle en rivier maar toch anders. Wel nog de nodige beelden geschoten.

Zal proberen binnenkort wat fotoos op de website te krijgen.
Dan kan Rianne weer volop stemmen op alle fotoos waar haar zusje op staat.

Nog gelezen op een bord voor een slijterij: Reality is an illusion caused by lack of alcohol.

Tot zover, groeten uit Cairns.

De oostkust

Ok, ik liep een beetje achter met de verslagen dus hierbij:

2 dagen geleden was ik nog in een dorpje in het binnenland. Als je de bar van het hotel inloopt om te vragen of er nog een kamer vrij is kijkt iedereen op. Waar je vandaan komt, waar je geweest bent, of je nog naar Thailand gaat nu alle meisjes weggespoeld zijn (ha ha). Kortom, sensatie alom.

Nu ben ik aanbeland in het voor backpackers verplichte Airlie Beach. Het hele dorp is een grote neonreclame. Heb tijdens mijn hele reis nog niet zo veel backpackers en feesttenten gezien. Niet echt waar ik voor naar Australie ben gekomen. Maar wel een erg gezellige avond gehad, mede veroorzaakt door een ladderzatte Amerikaan (20 jaar, mag in US nog niet drinken).

CAIRNS

Cairns is ook al erg toeristisch. Vooral veel Japanners/Chinezen* (*Doorhalen wat niet van toepassing is). Het doet me zelfs denken aan de Spaanse feest en vakantiedorpen want er staat hier zelf een bungyjump.

Ook in de stad was Claudia, een van de Nederlanders waarmee ik vertrokken ben. Dat was dus voldoende reden om weer eens de kroeg in te duiken. Ze werkt inmiddels als kok op een van de vele zeilboten. Alle gasten van haar afgelopen cruise waren er ook dus erg gezellig allemaal. Ook nog wat Nederlanders gesproken die hier voor 3 weken zijn en in die tijd zoveel mogelijk proberen te zien. Dan besef je weer dat je eigenlijk goed bezig bent hier.

Oh, en had ik al verteld dat het hier tropisch is en ik midden in het regenseizoen zit? Erg warm, veel zweten en veel regen. Leek me dus een ideale tijd om weer eens op de mountainbike te springen. Vlak bij Cairns is een terrein waar in 1996 de wereldbeker is verreden en waar een aantal routes uitgezet zijn. Aangezien ik alleen was, geen telefoon bij me had, de route op punten wel link was en omdat ik lang niet genoeg water bij me had na 5 kilometer besloten om te keren. Oh ja, ik was ook al moe en heb nog nooit zoveel gezweet. Bij het eerste het beste tankstation een 1,5 liter fles water gekocht, en deze was binnen een kwartiertje leeg. De volgende keer misschien maar in de ochtend gaan als het nog ietsie koeler is.

Morgen (woensdag) vertrek ik naar het vliegveld om Koert op te pikken. Vervolgens naar een ander hostel want meneer wil na de lange reis rustig kunnen slapen. Dat zullen we nog wel eens zien…

Binnenkort op deze website: meer van hetzelfde. Volgende verslag binnen een paar daagjes.

 

 

Op reis

Backpacken heeft zijn voor en nadelen. Je ontmoet veel verschillende mensen. Helaas moet je ook weer afscheid nemen. Dit was het geval bij mijn vertrek uit Melbourne. Na 5 weken, inclusief kerst, oudjaar en andere gezellige dagen was het afscheid nemen even minder. In plaats van 9 uur werd het dan ook 2 uur voordat ik vertrok. Ben die dag dan ook niet erg ver gekomen. Na vreemde plaatsnamen als Nagambie, Numurkah, Tocumwal en Jerilderie besloten te overnachten in Narrandera. Van de hostelcrew nog een smsje gekregen waarin mij een prettige en veilige reis toegewenst werd, en iedereen miste me nu al. Erg aardig, alleen jammer dat dit om half 2 snachts moest. Zal wel te maken hebben met de 3 dollar voor een pint-avond in onze bijna stamkroeg.

Volgende dag via Wyalong, Dubbo, Gilgandra en Coonabarabram naar Narrabri gereden en daar overnacht. Onderweg vlak voor me nog een auto gezien die een klapband kreeg en met veel rook van de banden dwars op de weg kwam te staan. Een vrachtwagen kon hem nog net ontwijken. Verder op overstekende vogels na niet veel te melden.

3 januari. En weer een paar honderd kilometers verder. Onderweg grote hoeveelheden zonnebloemen gezien. Gewoon als onkruid in de berm. Erg mooi om te zien. Tijdens mijn lunchbreak in the middle of nowhere was ik heerlijk van de stilte aan het genieten. Komt er een vliegtuig op zon 20 meter hoogte overgekacheld. Of eigenlijk vliegtuigje, want nadat hij omgedraaid was bleek het om een sproeivliegtuigje te gaan. Na de cowboys die ik eerder met een helicopter koeien heb zien verzamelen is dit ook wel weer leuk.

Omdat ik via het binnenland naar Cairns rijd kom ik weer door complete westerndorpjes. Cowboys compleet met laarzen en hoed. Favoriete auto een pickup met bullbar, veel antennes en lampen, onder de modder en natuurlijk minimaal 1 hond achterin de bak.

Ik lig aardig voor op schema en ga dan ook zeker op tijd in Cairns zijn. Het wordt hier overigens nu al errug warm.

Groeten uit Rockhampton,

Nico