Goede tijden, slechte tijden

En weer goede tijden.

Afgelopen zaterdag weer uit geweest. Er gingen weer mensen weg dus een reden hoefde niet verzonnen te worden. De vertrekkende dames waren op het idee gekomen naar een drag-queen show te gaan. Mannen verkleed als vrouw. Kan wel lachen zijn, dus waarom ook niet.

Alleen jammer dat dit in een of andere mega gay-bar was. De enige vrouwen binnen waren die achter de bar en die van ons hostel. En dan waren er de nodige dingen die er als vrouw uit moesten zien (denk ik). Was gewoon eng. Durfde niet eens naar de bar om bier te halen, zo erg.

Enkelen van ons kregen meteen een arm om de schouder en drankjes aangeboden. Om dit te voorkomen ben ik niet van de zijde geweken van mijn favoriete Engelse Julia. Scheen te werken.

En dan moet je naar de WC, dilemma. Snel doorlopen, 6 keer controleren of het slot op de deur goed dicht zit en daarna weer maken dat je wegkomt.

Zal nog wel wat fotos proberen te regelen.

Nadat we het allemaal wel weer gezien hadden zijn we weer vertrokken. Buiten nog even allemaal gezamelijk op de foto. Volgens mij was ik lichtelijk aangeschoten want ik zat op mijn hurken en kon niet echt mijn evenwicht bewaren. En ik was niet de enige die lichtelijk aangeschoten was, want in mijn val nam ik de hele groep mee. Mensen keken raar op van omgevallen backpackers op straat. Ach ja.

Sommigen gaven de moed op en gingen naar huis, maar ik behoorde zoals gewoonlijk tot de harde kern. Door naar een andere bar ik waar ik zo heb ik mij laten vertellen nog fantastisch gedanst heb. Steeds meer afvallers, maar gezellig dus ikke niet.

Afijn, om een lang verhaal kort te maken laat geeindigd ergens in een McDonalds. Toen mijn beschermengel voor de avond als een klein kind frieten in de oren begon te stoppen en ik de neiging had mee te doen leek het mij wel tijd om te gaan. Na ongeveer iedereen in het hostel wakker gemaakt te hebben niet veel geslapen.

Volgende dag helaas afscheid nemen. En dit begint me steeds moeilijker te worden. Was de eerste dag in het hele avontuur dat ik het effe wel gezien had met backpacken. Maar zin om naar huis te gaan heb ik ook nog niet. Zou wel ff 2 weekjes op vakantie willen in NL, maar dan snel weer terug.

Ben nu aan het kijken voor tripjes naar Tasmanie. Beter nu te gaan, want het begint daar koud te worden. En dat ben ik natuurlijk niet meer gewend.

Dinsdagmiddagupdate: Heb vandaag gevlogen! Metertje of 4. Zat op de fiets, lekker de gang erin, springt er opeens een grote steen vanachter een boom vandaan. Ikke raken, achterwiel omhoog en met een mooie salto belandde ik in het gras. Effe checken of ik nergens pijntjes had en toen snel weer opgestaan in verband met slangen/spinnen/haaien. Fiets was ook nog heel dus niks aan het handje.

Ennuh waarschijnlijk zit ik zaterdag al in Tasmanie.

Foto’s en adres

Alweer hallo. Nieuwe fotoos. Deze bijvoorbeeld.

Oh ja, ik was dus wat fotootjes op internet aan het zetten. Zie ik opeens dat ik iets vergeten ben te vertellen. Op een vroege morgen in de bergen toen ik omhoog reed zag ik opeens een verkeersbord. Ik was nog niet helemaal wakker want het leek verdacht veel op overstekende kabouters. De volgende dag reed ik daar iets langzamer en ja hoor, het waren overstekende kabouters. En wat was er een 100 meter na het bord? Zie de fotoos. Austaliers sporen niet.

En voortaan kan de post naar een nieuw adres. Komt het direct aan waar ik nu woon. Wel zo makkelijk.

Nico van Elk
21 Bromham Place
Richmond, 3121
Victoria, Austalia

Zo, dat was het voorlopig weer.

Melbourne

Ik heb nog wat oude verhaaltjes van voor Melbourne. Mountainbike op Mt.Buller. Weer een skiresort met mountainbikeroutes. Alleen mogen ze die wel iets duidelijker uitzetten. Ik een route volgen, nergens borden. Na 15 kilometer fietsen toch maar omgedraaid. Bleek later dat de route maar 5 kilometer was. Wel fijn gefietst overigens.

Er was ook nog een zogenaamd rondje om het dorp. 20 minuten fietsen. Ik dat proberen. Staan er opeens 2 borden. Rondje rechtdoor, vierkantje rechtsaf. Aha. Duidelijk. Ik heb voor het vierkantje gekozen. Dat ging bergaf. Wel erg veel rotsen en steile stukken. Totdat het wel heel erg steil werd. Heb ik maar een stukje gelopen. Begon het vermoeden te krijgen dat ik op het downhill parcours was aanbeland. En ik had gelezen dat die drop offs tot 2 meter bevatte. Dat wil dus zeggen dat je fietspad opeens ophoudt en 2 meter lager weer verder gaat. Ik had geen zin in dat soort verrassingen op mijn weg dus heb gewoon via de verharde weg mijn weg naar het dorp teruggezocht. Al met al weer een paar daagjes fijn gefietst.

Het bevalt me prima in Melbourne. Erg gezellig in het hostel. Savonds vaak buiten zitten met soms een biertje. En als er iemand vertrekt gaan we met zn allen de avond ervoor de stad in. Dit is het beste hostel waar ik in gezeten heb. Wel jammer dat je sommige mensen leert kennen en weet dat ze een week later alweer vertrekken.

In het hostel zit ook ene Ben. En Ben is psychisch niet helemaal in orde. Hij zit zwaar onder de medicijnen, en ik heb nog nooit iemand zo wazig uit zijn ogen zien kijken. Hij weet zichzelf in de meest onmogelijke problemen te brengen. Ik weet dat je hier eigenlijk niet om mag lachen, maar hij is erg grappig.
Zo moest hij eens naar het toilet, maar alles was bezet. Schijnbaar ging er iets in zijn hoofd mis want uit frustratie sloeg hij hard op de muur. Zo hard dat hij zijn pols brak, en zijn arm moest dus in het gips. Dit is nog niet erg grappig. Later had hij echter jeuk onder zijn gips. Probeert hij met een pen er wat onder te peuteren om te krabben. Haal hij de pen eruit, blijf de dop hangen. Volgende dag probeert hij gefrusteerd met een houten roerlepel uit de keuken de dop eruit te krijgen. Wat denk je? Breekt de lepel af. Dus nu zit er in zijn gips een dop van de pen en een stuk roerlepel. Begint hij fanatiek zijn gips eraf te peuteren om alles eruit te krijgen. Is het gips eraf, doet het opeens toch wel erg pijn. Gelukkig is de helft van het hostel verpleegster, en na professioneel advies ging hij dus maar weer naar het ziekenhuis voor nieuw gips.
Tussen dit alles door krijgt hij het ook nog voor elkaar de broodrooster in brand te zetten en zijn portemonee te verliezen. Dus hij blokkeert al zijn bankkaarten, om de portemonee een half uur later weer te vinden. Was van zijn bed gevallen. Nu moet hij dus op nieuwe kaarten wachten. Weer iets later ziet iemand hem opeens zitten met zijn arm in de wc. Hij had het voor elkaar gekregen zijn mobiele telefoon door te spoelen. Dat geloof je toch niet? Die jongen heeft een zwaar leven. Hij bedoelt het allemaal goed, maar het zit hem niet echt mee.

Ondertussen ben ik nog wat op zoek naar werk. Schiet echter niet op. Heb mijn CV al naar de nodige bedrijven gestuurd, omdat ze daarom vroegen aan de telefoon. Vervolgens hoor je niets meer. Pas als je belt zeggen ze dat er geen werk is. Geef de moed echter niet op.

Tussendoor wordt er ook hier natuurlijk wat gefietst. Ik volg gewoon wat willekeurige bospaden. Zoals ook gisteren. Paadje langs de rivier wat op een punt steil omhoog ging. Ik volgas omhoog, sta ik opeens midden op een golfbaan. Een paar golfers stonden erg verrast te kijken. Ik had waarschijnlijk precies dezelfde uitdrukking op mijn gezicht. Via een weggetje af en toe vriendelijk lachend de golfbaan maar weer verlaten.

En er is nog een Nederlander in het hostel gearriveerd. Annelies uit Eindhoven. Ik sta nu sterker in mijn strijd tegen 30 Duitsers en Engelsen.

Vroem vroem

Al met al 4 interessante dagen met veel races. Zaterdag was het weer zo slecht dat de mensen van de tribunes afkwamen om er aan de achterkant uit de wind/regen/hagel te kunnen staan. Ik niet. Gewapend met regenponcho bleef ik gewoon de weersomstandigheden de baas. Rillend van de kou, en koffie kopend om de handen te warmen liet ik me niet uit het veld slaan. En dit werd beloond. Autos glibberden her en der over het circuit en dat is altijd leuk om te zien. De formule 3 race werd afgelast nadat er enkele racewagens gespind waren. Twee ervan kregen dit zelfs voor elkaar toen ze inmiddels al achter de safetycar reden. Prutsers.

Helaas heeft onze toekomstig wereldkampioen Albers de race niet uitgereden. Heb hem wel iedere keer voorbij zien crossen met zijn oranje helm. Oh, en natuurlijk ook erg jammer dat 2 Duitsers elkaar uit de race hebben geramd 🙂 We (4 duitsers, 4 engelsen, 1 australier, 1 schot en ikke) hadden een perfecte plaats uitgezocht om de race te bekijken, moeilijke bocht met uitzicht op videoscherm. En dicht bij het circuit, dus oordoppen in.

Naast de formule 1 waren er ook V8 races, BMW celebrity races, Porsche Carrera races, formule 3, V8 utes, karts en klassieke autos. Tussen de races door was er veel vermaak. Motoren die op voorwiel/achterwiel voorbijkwamen en donuts op de baan tekenden. Zelfs wheelies op een Harley! Straaljagers die laag overkwamen en stunts uitvoerden. Qantas was zelfs op het idee gekomen om een Boeing 767 laag over het circuit te laten cirkelen, dat is ook wel apart om te zien.

Op de woensdag kon kon je echt dichtbij de racerij komen. Zo moesten de Porsches uit de Carrera Cup natuurlijk weer net over dat ene weggetje rijden waar ik liep, om even verderop op het gras te parkeren waar iedereen de autos kon bekijken. Later liep ik nog bijna een formule 3 coureur omver die op weg was naar de kwalificatie. En ik heb aan Paul Stoddard (teambaas Minardi) persoonlijk even gevraagd waar ik nou GVD een Minardi pet kon kopen. Kon niet zei hij, waren nog niet klaar. Ja, zo krijgt hij natuurlijk nooit een Ferrari budget.

Kortom, ik heb het naar mijn zin gehad in Albert Park.