Foto’s

Hallo, heb wat fotootjes bijgeplaatst in Melbourne – Tasmanie – Melbourne. Fotoos van ons avondje in de gay bar en wat andere plaatjes. Om de een of andere reden zijn een paar fotoos aan het begin terechtgekomen en een paar aan het einde. Dus gewoon lekker op (Next) klikken tot je bij de laatste bent.

Groeten Nico

Autozaken

Nog een dingetje van Tassie was ik vergeten. Op de kaart stonden ook alle toeristische attracties vermeld. Waaronder: Female Factory (Vrouwenfabriek). Nou dat klonk goed, dus ik stelde voor om daar eens even te gaan winkelen. Helaas werd mijn plan zelfs zonder te stemmen door de dames meteen afgekeurd. Het werd uitgelegd als zou het een fabriek zijn waar vrouwen in werken. Ja ja, dat zal wel…

Eenmaal terug in Melbourne bleek dat de registratie van de auto een beetje verlopen was. Dit betekende dat ik nieuwe registratie hier in Victoria moest regelen. Geen idee hoe dat werkte, dus ik op naar de mensen van Travellers Autobarn waar ik de auto gekocht had. Auto moest gekeurd worden, en ze hadden wel een adresje waar niet zo nauw gekeken werd.

Mooi. Ik daarheen, en na controle moesten er een paar dingetjes gebeuren. Beetje roest moest weggewerkt worden, speling op aandrijfas, remschijven te dun en lekkende uitlaat.

Roest is door Travellers Autobarn voor een vriendenprijsje buiten kantooruren gedaan. Uitlaat was binnen 10 seconden gelast. Op advies naar de sloop gereden voor wat gebruikte remschijven, vervolgens naar een garage om deze te monteren. Monteur was een goede gast en was bereid om een en ander zwart te doen. Ook de speling op de aandrijfas heeft hij voor me opgelost.

Alles gereed, 5 dagen verder, en ik op naar de herkeuring. Gozer loopt een keer om de auto heen. Alles gemaakt? Ja meneer. Zonder verder te kijken vult hij het formuliertje in en mijn auto is goedgekeurd. Snel verdiend.

Op naar Vicroads om de registratie te regelen. Nummertje halen, half uur wachten. Ik aan de beurt. Heb ik paspoort? Huh, nee wel rijbewijs. Sorry je moet paspoort hebben.

Ok, ik paspoort ophalen. Weer wachten. Ik aan de beurt. Heb ik een verblijfadres in Melbourne. Ja hoor. Heb ik daar bewijs van? Nee natuurlijk niet. Sorry moet wel.

Ik Steve (eigenaar hostel) gebeld, en hij heeft een faxje gestuurd dat ik daar woon. Geregeld.

Volgende stap was bewijs dat ik eigenaar van de auto was. Dus ik laat het papiertje zien dat de auto verkocht is aan Nico van Elk in augustus vorig jaar. Helaas staat in mijn paspoort Martinus Gerardus. En dat is niet Nico. Dus ik moest maar naar Travellers Autobarn om een papiertje te halen dat de auto aan Martinus Gerardus verkocht was. Inmiddels was het vrijdagmiddag 5 uur, dus dat zou allemaal maandag moeten.

Maandag papiertje gehaald en vrolijk terug naar Vicroads. Weer half uurtje wachten. Ik aan de beurt. Alles in orde. Oh nee, of ik nog even 30 dollar wilde betalen aan een van hun inspecteurs om het motornummer en chassisnummer te laten controleren. En helaas kon dat niet nu maar pas dinsdagochtend. Zucht. En ik moest de auto daar de nacht laten staan want hij was niet meer geregistreerd. Dat laatste had ik niet goed verstaan en het was erg ver lopen dus ik heb de auto maar weer meegenomen. Volgende ochtend ging alles wonderbaarlijk snel. Uit angst te laat te zijn was ik veel te vroeg. Werd echter meteen geholpen, en binnen 15 minuten zat ik de nieuwe nummerplaten op de auto te schroeven.

In de tussentijd vertrekken er meer en meer mensen uit het hostel. Dieptepunt is de avond dat Vicki en ik de enigen in de TV room waren en we uit verveling maar een legpuzzel zijn gaan maken. Tot half 2 snachts want het was iets meer werk dan verwacht, maar we gaven de moed niet op. En natuurlijk blijkt er altijd 1 stukje te missen.

Pas was er een Australische in Bali opgepakt met drugs in haar koffer. Daar geven ze gewoon de doodstraf voor. Vuurpeleton. Ze ontkende echter van de drugs te weten en na veel gepraat door de Australische regering is ze nu terug in Australie. Paar dagen terug zijn er weer een paar Australiers met drugs opgepakt in Bali. Zij vertelden hetzelfde verhaal, dat ze erin geluisd zijn. Probeer dat verhaal maar eens vol te houden als blijkt dat de drugs met plakband om je lichaam zitten. Beetje waardeloze poging.

Nu de auto weer tiptop en legaal was besloot een dagje te besteden om hem te wassen en grondig schoon te maken. Ik op naar de wasstraat. Voor 27,50 dollar (17 euro) doen ze het echter voor je. Wassen, met de hand drogen, uitzuigen en de ramen van binnen schoonmaken. Nou ok. Wel zielig voor die gasten. De kofferbak lag namelijk vol met tenten, koelbox, stoelen, tafel, gasfornuisje, borden, lepels, pannen en andere onzin. Alles werd er door hen uitgehaald. Ik heb aangeboden te helpen maar dat hoefde niet. Ook was er ooit een doos met waspoeder omgevallen en dit had zich mooi verspeid. Gecombineerd met de rijst die ook een keer omgevallen was zag mijn kofferbak er erg mooi uit. Maar ze vonden het geen probleem. Zou 20 minuten duren. Bij de wasplaats was ook een bar, dus ik lekker met een koffie op het terrasje gaan zitten. Links naast mijn oude Ford werd gewerkt aan een blinkende Mercedes AMG en rechts van mijn auto werd een Porsche Cayenne gewassen. De overige autos waren ook van dat kaliber, en het terras zal vol met snelle zakenmannen/vrouwen. Ik vond het erg grappig allemaal.

Dit is al de tweede keer in korte tijd dat ik opeens in luxe terechtkom. In Tassie moest ik naar de kapper. Dus ik loop een toko binnen om te vragen of ze tijd hadden. Ja hoor. Eenmaal op de stoel om het haar eerst te wassen begon dat ding spontaan te schudden en te trillen. Grappig. En het haar werd niet normaal gewassen, leek meer op een complete hoofdmassage of zo. Leuk voor een keer, maar gewoon knippen is mij ook best.

Overigens is zo een autowasserij wel wat voor Nederland. Dure zakenmannen kunnen hun duurdere autootjes laten wassen terwijl ze op een terrasje (of binnen met het Nederlandse weer) lunchen of zaken doen.

Tasmanie deel 3

En dan weer meer avonturen uit Tasmanie.

In een van de hostels zat ik bij 2 koreanen op de kamer. En ze vonden Nederland fantastisch! Ze waren er nog nooit geweest. Waarom vonden ze het dan zo goed allemaal? Guus Hiddink. Jawel, onze held.

De Goblin walk. Volgens de reisgids een erg mooie wandeling in het bos waarbij je regelmatig wat oude zaken van de vroegere mijnen kon zien. Juist. Een slopende tocht leidde onverhard de bergen in. Het slopende zat niet zo zeer in het onverharde, maar in het feit dat onze dj de muziek van Robbie Williams op mijn cds had gevonden….. maar goed, boven aangekomen zag het er allemaal wel mooi uit. Aan de wandeling begonnen om ongeveer 10 minuten later weer bij de auto uit te komen. Paar houten balken gezien die dan waarschijnlijk van de mijnen zijn geweest. Boeiend. Zwaar teleurgesteld de 9 kilometer weer de berg afgestuiterd. Achteraf gezien is het natuurlijk wel grappig.

Port Douglas. Dat was ooit een gevangenendorp voor het grootste tuig. Nu is er niet veel meer van over en kun je er een beetje rondneuzen. Er is nogal veel gebeurd in Port Douglas en het schijnt er te spoken. Om daar gebruik van te maken worden er zogenaamde Ghost Tours georganiseerd. Als het donker is natuurlijk.

En dat moesten wij dan maar zien. Een gids leidde ons rond en vertelde in de verschillende gebouwen wat er allemaal gebeurd was. Om het allemaal wat spannender te maken natuurlijk geen zaklampen mee, maar van die ouderwetse olielampen. Dat was erg lachen. Ik zeg niet dat ik niet in spoken geloof, ik denk alleen dat ze niet te voorschijn komen voor een groep toeristen. Er waren echter mensen in de groep die wel serieus bang waren. En toen onze gids probeerde de groep te laten schrikken was het geschreew dan ook niet mis. De dames durfden savond niet meer te douchen en hebben dit tot de volgende ochtend uitgesteld. Held Nico is gewoon onder het water gestaan, en kreeg niet eens roodgekleurd water of schaduwen van messen achter het douchegordijn.

Laatste avond bij wijze van afscheid nog maar eens luxe uit wezen eten in een echt restaurant enzo. Helemaal niet meer gewend.

Het hostel is tijdens mijn afwezigheid erg saai geworden, weinig mensen zitten buiten. Veel mensen zijn erg op zichzelf, en zitten een beetje tv te kijken. Helaas blijken de meesten wederom Duitsers te zijn. Hierbij benoem ik ze officieel tot minst sociale backpackers.
Maar goed, met een harde kern groep van een paar man maken we het gezellig. Gepresteerd om 3 avonden achter elkaar om 5 uur sochtends terug te komen.

Voordat we gaan moeten we natuurlijk vanwege bezuinigingen in het hostel indrinken. Toen ik zonder bier zat werd ik door de dames van wijn voorzien. Niet normaal, glas was nog niet half leeg of het werd alweer gevuld. En dat terwijl ik helemaal geen wijn drink. Bleek nog kwaliteit te zijn ook nog. 4 liter wijn in een kartonnen doos voor maar liefst 5 euro en 20 cent. Volgende dag voelde ik me wonderbaarlijk genoeg niet eens ziek.

Misschien heb je het inmiddels al gezien, maar er staan wat Tasmanie fotootjes op de website.

Tasmanie deel 2

Na de lange reis over de onverharde weg aangekomen in Strahan. Inmiddels was het donker en hadden we enkele springende kangaroes gezien. Oh oh, het hostel in Strahan was vol. De Australier achter de receptie verwees ons naar een hotel, en als we echt niets konden vinden moesten we maar terugkomen. Wij dus naar dat hotel. Maar het woord hotel en backpacker gaat prijsgewijs niet echt in 1 zin. Dus wij terug naar de meneer van het hostel. Het hostel lag op een camping, en hij had nog wel een caravan staan waar we voor 20 dollar pp konden overnachten. 2 seconden later was het slechts 15 pp, en uiteindelijk hebben we voor ons drieen in totaal 30 dollar betaald. Erg aardig. En.. overnacht in een echte Princess 60. Aha. Zag er niet echt toppie uit, maar ja het is maar om in te slapen.

Volgende ochtend The Nut in Strahan beklommen. Dat is een raar stuk berg/rots wat opeens uit de grond omhoog komt. En we hebben het niet echt beklommen, want er was een stoeltjeslift. Maar wel de wandelroute op de top gevolgd en dat leverde wat mooie uitzichten op.

Tijdens het eten van de welverdiende fish and chips kregen we een telefoontje van Claire. Haar kenden we nog uit het hostel in Melbourne en ze was enkele weken eerder naar Tassie gegaan. Was een beetje verdrietig, had shit hostel, shit werk en wilde naar huis. We besloten haar te gaan redden. We zijn dus naar Devonport gereden en hebben haar overtuigd met ons verder te gaan. 4 man plus bagage in een Ford Fiesta. Geen probleem.

Volgende dag naar het bekendste punt van Tassie geweest. Dove Lake en Cradle Mountain. Beetje rondgewandeld. Ging erg bergop en bergaf enzo. Was vermoeiend. Maar ook wel weer erg mooi. Hier begint ook de beroemde Overland Track. 80 kilometer wandelen dwars over het eiland, zonder dat je onderweg iets tegenkomt. Meeste mensen doen er 5 a 6 dagen over. Alleen al het idee dat je voor zoveel dagen bier moet meeslepen in je rugzak maakt me moe.

Overnacht in Lanceston, waar ons ook weer verteld werd dat het hostel vol was. Maar er was nog wel een backroom. Klonk niet erg veelbelovend. Maar was super. Soort appartement met kamer met groot electrisch verwarmd bed en TV, tweede kamer met 2 stapelbedden. Eigen douche, eigen koelkast en voor erg weinig geld. Meer luxe dan ik de afgelopen 7 maanden gehad heb. Hier hebben we dan ook gebruik van gemaakt door lekker lui met drank uit eigen koelkast de hele avond voor de TV te hangen. Rainman gekeken, altijd leuk.

De dag erna was dierendag. Soort van. Eerst naar een toko gegaan waar ze zeepaardjes kweken. Rare beesten. Wel grappig. Daarna bij de buren geweest waar ze platypussen hebben. Nog veel raardere beesten. En veel grappiger ook. Er waren ook nog wat vlinders, kikkers, hagedissen, agressieve mieren en spinnen. Al met al genoeg voor een paar uurtjes vermaak.

Tasmanie deel 1

Tijdens een van de vele zinloze conversaties over reizen meldde ik dat ik eigenlijk alleen Tasmanie nog moest zien. Olly (Oliver) wist dat de Engelse dames die vorige week het hostel verlaten hadden in het paasweekend naar Tasmanie vlogen. Een paar mailtjes later dus besloten om met hun rond te reizen.

Dus nadat ik zaterdag op Hobart International Airport (kleinste vliegveld ooit) aangekomen was een uurtje gewacht op de vlucht uit Adelaide waarin de dames zaten. Hostel in het centrum uitgezocht en een kleine kroegentocht gehouden om de stad te leren kennen.

Wist je overigens dat Tasmanie ongeveer net zo groot is als Nederland. Er wonen slechts 300.000 mensen waarvan ongeveer de helft in Hobart. De rest is dus erg leeg.

Besloten de volgende dag een van de bekende toers te doen. Je wordt met een fiets op Mount Wellington gedropt, en mag vervolgens naar beneden rijden. Een gids gaat mee, die onderweg een en ander vertelt over de bezienswaardigheden. Tempo lag helaas niet erg hoog. Op een gegeven moment konden we kiezen of we over de weg of offroad verder wilden. Off road natuurlijk. Er was maar 1 route dus ieder kon zijn eigen tempo naar beneden. Zo hard als ik kon op de niet betrouwbaar aanvoelende fiets (met de remmen verkeerd om) de berg afgekacheld. Helaas is een van de Engelse dames van de fiets gevallen. Ze had wat modder in haar oog en probeerde dat weg te vegen. Altijd 2 handen aan het stuur houden. Gelukkig niets gebroken behalve het stuur van de fiets. Moeten ze maar goede spullen regelen.

Op het einde nog door de gids op een stukje alternatieve route gewezen wat iets meer een uitdaging was. Moedig als ik ben dat natuurlijk geprobeerd. Ben heelhuids beneden gekomen al was het wel behoorlijk gladder dan ik verwacht had. Tegenvaller voor de gids want hij had verwacht dat ik het niet zou halen. Mensen die van fietsen vielen waren altijd grappig volgens hem.

Volgende dag een autootje gehuurd. Een fantastiche Ford Festiva (Fiesta). Is wel even wat anders dan een Ford Falcon. Vertrokken naar het westen van dit eiland. Onderweg gestopt bij een meer om wat fotootjes te schieten enzo. Overnacht in het plaatsje Strahan.

Na ontbijt in Strahan een cruise gedaan over de Gordon river. Was erg mooi. Naar een smalle doorgang naar de oceaan gevaren. Stond bekend als Hells Gate en is bij slecht weer niet bevaarbaar. Daarna de Gordon river op, met heeeel erg glad water, dat alles perfect weerspiegelde. Een korte wandeling gemaakt door een oninteressant bos. Hier kun je overigens wel officieel de zuiverste lucht ter wereld inademen.

En nog op een gevangeneneiland geweest. Heel Tasmanie was oorspronkelijk een grote gevangenis. Alle Engelsen die iets uitgespookt hadden werden hier naar toe gestuurd. Vele interessante verhalen op het eiland. Het mooiste verhaal is van een groep gevangenen die er vandoor gingen met de boot die ze gedwongen werden te bouwen.

Na de cruise in de auto gespongen om verder te rijden, langs de westkust van het eiland omhoog. En wat is algemeen beken over vrouwen en kaartlezen? Juist. De route die de dames uitgezocht hadden bestond uit 170 kilometertjes onverharde weg. Waarschijnlijk zijn we hier ergens een van onze wieldoppen verloren, want op de lokatie aangekomen misten we er 1. Later las ik in een van de folders dat we de beroemde Western Explorer hadden gereden. Niet aanbevolen voor kleine stadsautootjes. Omdat het allemaal nogal afgelegen is word ook aangeraden de reis zorgvuldig voor te bereiden. Ach ja.

Goede vrijdag

En toen was het bijna pasen. Woensdag besloten om naar Tasmanie te gaan. Wilde met de boot en auto gaan, maar dat ging niet want alles was volgeboekt.

Dus ik donderdag vrolijk op internet de vluchten bekijken. Gelukkig hebben ze hier Jetstar, vergelijkbaar met Easyjet en Ryanair, dus goedkoop. Wil ik de vlucht boeken, kan ik mijn creditcard niet vinden. Kon me nog vaag herinneren dat ik die een keer voor het uitgaan uit mijn portemonnee had gehaald en ergens had verstopt. Toen had ik al een paar biertjes op, dus ik had nu geen idee meer waar ik dan creatief mijn kaart had verstopt. Shit, wilde toch wel die vlucht hebben. Dus naar het vliegveld gereden om daar te boeken.

Daar bleek al snel hoe professioneel Jestar is. Eerst rende de mevrouw achter de balie weg om ergens anders wisselgeld voor mij te gaan halen. Toen ik dan betaald had wilde de printer mijn ticket niet printen. Afijn, ik had alle tijd. Ticket werd uiteindelijk ergens anders geprint. In de tussentijd heeft de JetStar mevrouw mooi gratis Nederlandse les gehad. Ze beloofde alle Nederlanders dat weekend Vrolijk Pasen te wensen in het Nederlands.

Overigens is alles met de vlucht beter verlopen dan met het boeken, dus geen zorgen.

Vrijdag was het dan tijd voor iets wat je MOET doen in Australie. Surfles. Op de een of andere manier hadden mensen in ons hostel dit erg goedkoop geregeld. 2 uur les met alle spullen voor 12 eurootjes. Met 11 man uit het hostel erg gezellig. In mijn auto had ik Annelies en de Kiwi Dave. Kiwi Dave heeft Nederlandse ouders, maar hij kon geen Nederlands. Dus hebben Annelies en ik hem geleerd mee te zingen met De Dijk. Talent.

En dan het surfen. Dat is lachen. Vooral voor de anderen omdat ik het voor elkaar kreeg mijn wetsuit achterstevoren aan te trekken. Na dit korte oponthoud wat uitleg over hoe je moet surfen en zo. De surfcoach (klinkt beter dan leraar) zag meteen dat ik talent had, zelfs toen we nog op het strand aan het oefenen waren. En hij bleek gelijk te hebben, want ik heb zeker 5 seconden achter elkaar op de surfplank gestaan. Bij de overige pogingen was het veelal 1 seconde. Maar wel lachen.

Heb ook nog een Noser gemaakt. Klinkt stoer, maar is niet goed. Gebeurt als je te ver naar voren op de plank staat, dan wordt het een duikboot. Duik je opeens voorover, krijg je vervolgens de golf over je heen die je alle kanten opsleurt (in de wasmachine–>vakterm) en daarna land de gelanceerde surfplank ook nog eens op mijn hoofd. Niet meer wetend wat boven of onder was heb ik dit echter overleefd en de moed niet opgegeven. Herhaling waard. Oh ja, de lessen vonden plaats op het wereldberoemde Bells Beach, waar vele surffilms zijn opgenomen. Ok dan niet, maar wel heeel erg dichtbij.

Zaterdag de vlucht naar Tassie, maar daarover de volgende keer meer.