Zaterdag 30 juni. Braganca – Caldelas.

Ik ga nog iets verder zuidelijk in Portugal. Allereerst heb ik een stukje gevonden dat op de kaart als “Onverhard” staat aangegeven. Blijkt niet onverhard te zijn. Al duurt dat niet lang meer. Kom erg buiten de toeristenroutes. Tot op het punt waar de honden uit de dorpjes het op mijn enkels hebben voorzien. Dat hoeft nu ook weer niet.

Op de wegenkaart staat er een groen lijntje langs de route, het geen “landschappelijk interessant” betekent. En ik geef toe, het is een mooie route. Ik kom in het gebied van de rivier “Douro”. Ze houden hier nogal van wijn gok ik. En dat levert echt mooie uitzichten op. Eigenlijk heb je geen tijd meer om op de weg te letten.

 

 Savonds kom ik op een camping in Caldelas. Dit zal de goedkoopste van de reis blijken te zijn. 4,75 euro.

In het plaatsje is er een feest ter ere van een heilige. Nu zijn ze hier zo gelovig dat ze volgens mij dan ieder week wel een feest kunnen geven, maar goed. Erg leuk om rond te lopen. Kermisattracties, marktkraampjes met de gebruikelijke troep. Eettentjes. Muziek (met castagnetten), en natuurlijk terrasjes met bier. Wat me wel opvalt is dat ik hier gewoon over de mensenmassa heen kan kijken. Kleine mensjes, die Portugezen.

Vrijdag 29 juni. Branganca.

Helemaal zomers vakantiegevoel, in de korte broek en teenslippers aan het ontbijt. Voelde me niet helemaal lekker, had het ook koud. Volgens de motor was het 16 graden, dus dat kan wel. Maar toch niet helemaal fit. Dus even naar de supermarkt. Naast verse, lekkere broodjes ook maar banaan/aardbei yoghurt toetjes gehaald. Toch de 2 stuks fruit binnen krijgen. Daarnaast 1,5 liter “Sunny Delight”. Met 5 vitamines. Dat kon ik nog vertalen. Even getwijfeld of ik geen aanmaak had gekocht vanwege de fel oranje kleur, maar het leek in orde.

 

Smiddags weer wat beter dus maar weer eens dat weggetje over de grens heen en weer gereden. Nog ergens een onverharde afslag gepakt, en weer een verlaten straatje gevonden. Ik mis internet om te zoeken wat het is geweest. Huisjes van militairen? Mijnwerkers?.

Overigens heeft mijn motor ook een nieuw woordje geleerd, dat hij trots steeds blijft herhalen.

 

Even in het boekje opzoeken wat voor lamp er in moet en dan maar eens op zoek. Je weet nooit, in het donker/regen is een lamp wel handig. Schijnbaar is het lampje van het grootlicht hetzelde als voor normaal licht. Dus die omgewisseld, en het werkt inderdaad. Handig. Groot licht kan ik wel even missen.

Nog even gekeken hoe een mier druk was een steentje te verslepen van A naar B. Terwijl er bij B ook gewoon steentjes lagen. 

 

En een nieuwe hobby gevonden. Vogel spotten. 

 

Savonds zit ik wat te eten, heb een muziekje opgezet en hoor dus niets. Schrik me helemaal de t! Staat er opeens een grote hond naast me, en omdat ik nogal laag zit is da best groot.

Later komen zijn vriendjes ook nog, in de hoop dat ze wat te eten krijgen. 

Eentje vertrouw ik niet helemaal. Die blijft de hele tijd achter me, zodat ik hem niet kan zien, hoe ik me ook draai. Ze vertrekken ook vanzelf weer. 

Donderdag 28 juni. Pechon (ESP) – Braganca (POR).

Tent nat ingepakt, moet die maar tegen kunnen. De n2631 gevolgd. Een weg door een kloof die steeds smaller word. Achter een vrachtwagen komen zitten, die vanwegende de overhangende rotsen af en toe het midden van de weg nodig had. Wel mooi, maar schoot niet op natuurlijk.

 

De weg die daarna komt zal ik even samenvatten. Bocht, bocht, bocht, bocht, bocht, bocht, bocht, bocht, bocht, bocht, bocht, bocht, bocht. En nog een bocht, nog een, nog een, nog een. Saai.

 

Onderweg nog even gestopt om de regenvoering er uit te halen, wat te snacken, ff uit te rusten, van uitzicht genieten enzo. Hoor ik een partij herrie, komt er een groepje van die Engelse Caterhams naar boven geragd. Allemaal een big smile op het gezicht en duimpjes omhoog. Later kom ik ze weer voorbij als zij even stoppen. Een eindje verder loopt er plotseling een hond op de weg. Hij springt de berm in, hoop dat hij dat bij de snelle wagens ook doet. 

Omdat het plan was om vandaag naar Portugal te gaan, toch maar wat snelweg in de route gezet. Saai. Maar dan echt.

De weg Portugal is ging door een natuurpark, en die was wel weer erg vermakelijk. Bij de grens nog even gestopt om mijn illegale waren aan te geven.

 

De beambte was echter niet erg spraakzaam.

 

En erg opgeruimd was het ook niet.

 

Portugal in was hetzelfde, helemaal niemand, al zag het (ook leegstaande) huisje er iets minder verrot uit.

 

Vrij snel Portugal in was er meteen weer een ontwijk actie nodig. Deze keer geen schapen, geen fietsers, geen koeien, geen honden. Maar een dikke vette slang! Geen kleintje ook. Duurde even voordat tot me doorgedrongen was wat ik zojuist niet had overreden, dus geen foto. Sorry. 

De eerste beste camping in Portugal gepakt. Aardige mensen. Uiteraard ging het over voetbal. En hoe hij vond dat ik maar Portugees moest leren. En hoe ik dan vond dat hij maar Nederlands moest leren. Maar goed, ik mocht de camping op. Het was lekker weer, dus even in de hangmat liggen schommelen. Toen naar het restaurantje. Ze keken een beetje raar. Keuken ging pas om 9 uur open. Nou dan wacht ik een uurtje dacht ik.

Beetje met die gast gebabbeld. Het weggetje wat ik gereden had bleek ieder weekend volop gebruikt te worden door alle wannabee motorracers uit de buurt. Of hij ook motor reed. Nee, na 3 motor ongelukken hoefde het niet meer. Hij had niet eens een rijbewijs, was allemaal gebeurd bij vrienden achterop.

Uurtje duurde lang voor mijn gevoel. Totdat ik de volgende dag het volgende op de kaart zag.

Woensdag 27 juni. Pechon.

Een dagje om de was te doen en dergelijke. Het stadje in om te pinnen, anders kon ik de Camping niet betalen. Er komt ook enige logica in het kamperen. Waar ik eerst systeem “her en der” hanteerde, hoef ik nu nog maar een half uur te zoeken om spullen terug te vinden.

 

 

Rest van de dag besteed aan de omgeving verkennen en een beetje zwemmen. Het windje aan het strand koelde wel af. Totdat het eigenlijk best veel wind was. Best erg veel. Besloot toch maar een sprintje (voor zover dat mogelijk is op teenslippers) terug te maken naar de tent, om deze goed dicht te maken en er een paar haringen bij te slaan. Ik was niet de enige, overal hoorde je gehamer. Mijn stoeltje was ook al onderweg de camping te verlaten, dus net op tijd. Storm. Regen. Onweer. Dat bleef de hele nacht een beetje zo.

Dinsdag 26 juni. San Esteban – Pechon.

Besloten dat ik de binnenlanden van Spanje wel gezien heb. De zee staat op de agenda voor het echte vakantiegevoel. Dus naar de noordkust. De navigatie op de kortste route ingesteld. Dat schoot alleen niet echt op. Nog wat creatief moeten rijden, omdat hij mij over tolwegen wilde sturen. Het is weer erg warm, en veel rustplaatsen langs de weg, uit de zon, hebben die Spanjaarden ook niet. Dat is dus veel drinken (en ijsjes eten). Naarmate ik noordelijker kom koelt het wel af. 21 graden. brrrr. Maar wel een camping met zeezicht. En een branding die klinkt als onweer.

Maandag 25 juni. Aucun (FR) – San Esteban (ESP)

Col du…. Verrassend genoeg weer veel mooie bochtjes en mooie uitzichten.

 

Bij de grens (Spaanse kant), als ontbijt omeletje en een cola voor 3 euros. Serveerster lacht en begint in het Engels als ze merkt dat mijn Spaans wat roestig is. Zo kan het dus ook Fransen, in plaats van gewoon met een steeds sjagarijniger kop 10 keer hetzelfde herhalen, in de hoop dat ik het dan spontaan ga verstaan. Maar goed. Als verdere introductie ligt de Spaanse autobahn her en der bezaaid met koeienstront. Baart me lichtelijk zorgen, Maar is wel een goede slalom oefening.

En er wordt schijnbaar voor je getankt. Luxe!

Ik volgde de route die ik had uitgezet via google maps. Liefst zo klein mogelijke weggetjes. Aan mijn rechterkant verscheen steeds een mooi blauw meer. En daar moest ik natuurlijk naar toe. Heerlijk koel water om een uurtje te zwemmen.

En als bewijs dat het meertje niet gewoon een metertje langs de doorgaande weg lag, filmpje!

Ook mijn op Google Maps gevonden Ruesta nog bezocht. Wel apart. Zo’n spookdorpje.

 

Ik heb het nog even overwogen, maar zoveel duct tape had ik nu ook weer niet bij me.

Verder gereden naar Bardenas Reales, een natuurpark. Leuk, Grand Canyon in het klein.

 

 

Maar met inmiddels 36 graden wel leuk geweest. En dan is 20 kilometer, met een maximumsnelheid van 30 nog best een eind. In theorie.

 

 

Niemand thuis overigens.

Op een saaie camping terechtgekomen naast een snelweg. Weer wat eten besteld. Was vlees (denk ik) dat ze hier nog zouden weigeren voor een Frikandel. Gadverdamme. De salade was gelukkig wel erg lekker.

 

En ik merk dat ik in mijn gezicht verbrand ben. Precies waar het vizier open staat. Het tegenovergestelde dus van wat er altijd gebeurt met een skibril op. Ik moet dus een manier vinden om de 2 te combineren.

Zondag 24 juni. Paletes – Aucun

Begonnen met cols. Col du merde, Col du rattelat, Col du mondetout, Col du nogwat. Voor zo’n col staat er dan een slagboom, met een groot bod “OUVERT!”. Blijkt die 500 meter hoog te zijn. Kunnen we voor de zevenheuvelenweg ook wel een bord “OPEN!”neer gaan zetten….

Volgens de bordjes zit ik op de “Route de Tour de France”. Je ziet her en der in de dorpjes ook wel verwijzingen hiernaar. Veel fietsers. Respect voor die mensen hoor. Hier naar boven fietsen is dus echt, echt, echt niet grappig. Op de motor wel 🙂

 

Wel af en toe wat hoogtevrees als het randje erg dichtbij komt. Dan leer je het even gaan staan om verder te kunnen kijken ook wel snel af.

 

Zoals ze ook bij de Tour de France doen, heb ik de cols opgedeeld in categorieen. De meest vallen in de categorie “Col van de 3e versnelling”, waarbij er echter vaak verrassingsbochtjes naar de 2e of heel soms de 1e in zitten.

 

Ik rij een rustig toeristentempo, moet ook want af en toe hebben ze spontaan stukken opnieuw geteerd en van verse steentjes voorzien. Of stukken afgesloten. Maar net als in Nederland negeer ik dat. Alleen als de brug nog niet af is, dan houdt het echt op.

 

Onderweg ook veel skiliften. Beetje raar idee dat je hier gewoon kunt skieen.

 

Weer een camping gevonden waar een Fransman me een biertje aanbiedt. In ruil daarvoor moet ik zijn levensverhaal aanhoren 🙂

Zaterdag 23 juni. Narbonne (FR) – Paletes

Het slapen in de trein ging goed. S’ochtends wakker worden met een blauwe hemel. De aankomst was wat rommeling. Waar in Duitsland alles wel georganiseerd was leek het hier soms of ze voor het eerst een trein met auto’s en motoren zagen, en maar eens gingen bedenken hoe ze dat aan gingen pakken. Op z’n Frans denk ik dan.

 

De stad uit viel ook nog niet mee. Mijn navigatiesysteem is al niet de snelste, en met een route van bijna 2000 kilometer duurt herberekenen ook wel even. Resultaat dus dat ik in het centrum terecht kwam en bijna letterlijk tussen de terrastafeltjes door moest. Eenmaal buiten de stad ging het prima. Meteen veel bochtjes.

Pauze

 

Even wennen aan het extra gewicht van de bagage, maar dat ging prima. Lang gereden.

 

 

 

Camping gevonden. Tent opgezet. Zo’n picknickbank past net in de koffers, maar is wel zo handig.

Eten. Mijn Frans is niet zo goed dus gewoon maar wat van de kaart gegokt. Dat zou deze vakantie nog wel vaker gebeuren. Het was goed weg te krijgen. Heel even voetbal gekeken, maar met die Fransen is dat toch niet zo leuk als met Duitsers.

 

Vrijdag 22 juni. Nijmegen (NL) – Dusseldorf (D) enzovoort.

Op tijd in Dusseldorf. Wat kleine buitjes gehad onderweg. Inchecken en motor op de trein. Ik zeg bukken!

 

 

 

Uiteraard waren er ook stoere motorrijders die tegen het dringende advies in gingen en zonder de helm op de trein op gingen. Ik zeg maar zo, als je denkt dat je hersens niet het beschermen waard zijn, dan is dat waarschijnlijk ook zo.

Ik kwam in een coupe met Duitsers terecht. Die wilden voetbal (Duitsland – Griekenland) kijken op de laptop. Dat haperde echter nogal. Heb de radiofunctie van mijn telefoon maar gebruikt en die op speaker gezet. Resultaat was nog meer duitsers die aan de deur kwamen luisteren. En een gratis biertje.

De trein maakte veel “rangeerstops”. En omdat er in Frankrijk aan het spoor werd gewerkt, gingen we blijkvaar via Zwitserland. Mooi. Ook al lang niet meer geweest.

Beetje boek zitten lezen “The Hunger Games”. Goed boek. Lastig weg te leggen.

Niet hoog zo’n trein.


Klaar voor vertrek.

 

Voetbal [update 18-06]

Ai. Net als het Nederlands eftal presteer ik erg slecht. Of de dobbelsteen, schuld afschuiven heet dat.

Gedaald naar plaats 82, ik hoef slechts 2 personen onder mij te dulden.
Snel even in de reglementen gekeken, maar er is geen poedelprijs….

De uitslagen: