Dinsdag 10 juli – Schwarzwald

Onderweg naar het Schwarzwald zag ik overal om mij heen buien. Ik kon er aardig tussendoor navigeren. Maar uiteindelijk toch ingehaald door het water. Niet weinig.

Het motorpak goed kunnen testen. Na lang gewoon doorkachelen sijpelt er toch water binnen. Toen later het zonnetje weer door kwam even lekker op een bankje zitten opdrogen. De damp kwam er van af. Ook kwamen er nog 600 brandweerwagens voorbij. Ergens bliksem ingeslagen.

Uiteindelijk weer verder gereden, met weer donkere wolken in de achtervolging. Net op tijd een camping gevonden. Echt net op tijd. Daar letterlijk de tent ingedoken…

 

Ter compensatie hadden ze hier errug lekker schnitzels.

 

Zondag 8 Juli – Bardonecchia

De dag van de beklimming. Niet zo vroeg vertrokken als we van plan waren. Hoe zou dat toch komen?

 

Maar goed, uiteindelijk omhoog waar anderen alweer op weg naar beneden waren.

 

2 medebergbeklimmers

 

Basiskamp halverwege:

Daar was allerlei leuk speelgoed te zien.

Maar ook oude rommel.

Even uitrusten en van de bergen genieten, en verder omhoog.

Het eindpunt was tot waar de organisatie het haalbaar achtte. Daar kon je het welverdiende speldje krijgen (kopen).

Maar je kon nog verder.

En daar begon het echte GS werk. Totdat de weg niet meer sneewvrij was, en zelfs de lichtere motoren niet verder kwamen.
 

 

Zaterdag 7 juli. ???(FRA) – Bardonecchia (IT)

Deze dag naar Bardonecchia gereden. Leuk (wintersport) dorpje. Stukje de berg opgereden, maar met bagage was dat niet heel relaxed. Terug om een camping te zoeken. Beland op Camping “Bokki”.

In het dorpje nog Italiaans ijs gegeten. Als de Italianen er voor in de rij staan moet het wel goed spul zijn had ik bedacht. En het was lekker ijs.

s’Avonds op de camping nog met een groep Engelsen wezen eten (en drinken….).

 

Vrijdag 6 juli. Narbonne – ??

Plan A.

Op de camping hing een kaartje van de Tour de France. Een stukje die rijden leek me een goed plan. Uitkijken voor het peloton natuurlijk, die tegenkomen geeft zo’n krassen op de motor.

Wat blijkt. De bedachte plaats aan de kust als doel voor vandaag bleek een grote kermis. Megacampings, hutje mutje volgestampt. Niet mijn ding.

Plan B.

Verder de kust volgen richting Italie. Begint goed. Door een mooi natuurpark. Vogels (roze flamingo’s, zo uit Miami Vice), grote vissen en wilde paarden.

 

 

Hierna wordt het echter rap minder. Veel stinkende, rokende instustrie langs de kust. Het bijbehordende vrachtvervoer.

 

Plan C.

Na het bestuderen van de kaart blijkt het oorspronkelijke (en voor de vakantie al veranderde) plan toch haalbaar te moeten zijn. De “Stella Alpina”. Wilde ik oorspronkelijk vandaag niet te veel rijden, nu gaat het gas er op. Helemaal haal ik het niet, het houd op bij camping “vulhiereenmoeilijkfranswoordnaarkeuzein”.

Niks mis met de camping, al begint de tennisbaan de eerste tekeken van verval te vertonen.

 

Maar met mijn plaatsje naast wat Franse motorrijders is niets mis.

Donderdag 5 juli. Narbonne

Het heeft de hele nacht doorgeregend. Alles nat. Ik besluit een dagje te blijven. Eerst maar eens rustig een ontbijtje scoren. Aangezien ik aan de kust zit maar eens het strand bekijken. Het zonnetje schijnt, dus een uurtje lekker in het zand gelegen.

 

Toen ik genoeg verbrand was weer terug naar de camping. Daar werd het wat minder zonnig. Wel weer een bijzondere vogel gezien. Uiteraard moest deze op de foto. Dat levert 20 van deze plaatjes op:

 

Maar uiteindelijk, zeg nou zelf, is dit een coole vogel?

 

Later nog wat Duitser geholpen met vertalen naar Frans. Er had een hond in hun tent gepoept (goed afgericht denk ik dan), en ze zochten wat oude kranten enzo om het mee opt te ruimen.

Woensdag 4 juli. Camping ??? – Narbonne.

Vroeg wakker. Inpakken. Wat gedonder. En ja hoor, een buitje. Dus nog maar even in de tent gelegen.

Vandaag stond de 117 op het programma. Overigens heet hij op de GPS, routekaart en straatnaambordjes verschillend. Zoek het dan maar eens uit. Navigatie en ik zijn het weer niet altijd eens.

Voor het eerst overigens bij de McDonals gesnacked. De eerste die ik gezien heb.

Onderweg nog een beetje hoop voor de Fransen opgedaan. Probeer een colaatje af te rekenen. Weer zo’n Franse die twintig keer hetzelfde zegt. Zegt opeens zo’n klein meisje van een jaar of 6, “Twenty”. Yeah. Dus over een paar jaar kunnen alle Fransen gewoon Engels.

Dan zullen ze het nog wel weigeren te spreken, maar goed.

Doorgereden naar de oostkust, ben weer in Narbonne. In de stad kreeg het buitje dat de hele tijd al een beetje rechts van me hing te dreigen me toch nog te pakken. Maar het was toch warm, dus me gewoon nat laten regenen. Om nou midden in de stad  in de avondspits je regenvoering er in te gaan ritsen is ook zoiets. Op de camping een lekkere “Franse” Hamburger op.

En maar 1 foto. Sorry.

Dinsdag 3 juli. Tachon (ESP) – Camping ??? (FRA)

Ok, even op instellen, dit is weer een rijden dag. Even zoveel mogelijk kilometers maken richting het oosten. De Spaanse snelweg schiet wel op, al is hij nog niet helemaal af. Tol betalen, ook wel redelijk, dus vooruit maar.

Totdat je in Frankrijk komt. Tolpoortje. 3 minuten rijden. Tolpoortje. Tolpoortje. Doe eens normaal. Dan moet je het zelf maar weten. Rustig aan stoppen. Motor in de vrij. Handschoenen uit. Jas open. Geld uit jaszak vissen. Betalen. Bonnetje terug. Portemonnee weer terug. Handschoenen weer aan. Jas dicht. Dat de automobilisten maar even geduld hebben.

Over de grens weer wat kleinere weggetjes. En dat hebben de Fransen dan wel weer beter voor elkaar. Her en der een ‘Place de Picnique’.

 

En Franse kilometers zullen wel anders zijn dan de Nederlandse. “Camping 5 kilometer” zou geen half uur rijden moeten zijn….

Maandag 2 juli. Viano do Castelo (POR) – Tachon (ESP)

Een dagje blijven of verder rijden? Eerst maar eens rustig wakker worden, douchen en een ontbijtje (mijn poging om dingen van het menu in het Portugees te bestellen blijft blijkbaar grappig). Toch maar gaan rijden. Portugal verlaten dus. Geen zin om weer via de binnenlanden van Spanje te rijden, dus via de kust gegaan. Motor doet het nog steeds goed. Goed gedaan daar in Bayern.

En weer een camping gevonden aan de kust.

Slapen met de ruisende zee. Dat gaat goed.

Nog wel even weer een vogel gespot.

 

En natuurfotograaf geworden. Niet echt succesvol.

Overigens werkte er op de camping een Nederlander. Gast van een jaar of 25. Hij was hier heen gegaan toen hij een advertentie zag dat ze mensen zochten. Hij had eerst gebeld, ze hadden geen interesse, maar hij was toch gegaan. En de baan gekregen. Ik vroeg nog waarom, aangezien er hier niets te doen was. Maar dat vond hij niet erg, wel lekker rustig.

Zondag 1 juli. Caldelas – Viana do Castello

Wakker geworden door enorme knallen. Schijnbaar was het leuk om vanwegen het feest ook s’ochtends vuurwerk af te stoken. En dat ging serieus niet zachtjes. Je voelde de knal net zo goed als je hem hoorde.

Maar verder rustig opgestaan. Brood gehaald op de markt. Ook nog een soort puddingbroodje er bij moeten kopen, mocht niet weg zonder. Want het was “multo mmmmm”. En ja, dat snap ik ook nog wel. 

Nog even bij de receptie gebabbeld over het vuurwerk, en spontaan beginnen ze weer.

Besloten vandaag niet veel kilometers te maken. Stuk of 60. Het zonnetje schijnt en ik doe rustig aan. Hoor ik opeens een claxon naast me. Een Portugese motorrijder doet zijn duim omgoog, en gaat er vervolgens vandoor met de Portugese vertaling van “50”.

De kaarten in mijn navigatie zijn wat oud, op een gegeven moment geeft hij dit aan.

Ik ben even gestopt om te kijken of ik natte voeten had, maar dat was niet zo.

Mede vanwege die oude kaarten heb ik een half uur door het stadje gereden. Zoekend hoe je de brug op kwam om het kanaal over te steken. De camping was namelijk aan de overkant. Eenmal gevonden had de camping een uitgang direct op het strand.

Als je nog iets gezandstraalt moet hebben, zet het daar maar neer. Het woei namelijk nogal hard. Veel surfers dus.

S’avonds was de finale van het EK. Op een gegeven moment kwamen er wat dames in het Frans juichend het tv zaaltje uit. Verwarrend. Frankrijk zat toch niet in de finale? Ze renden rond met een Engelse vlag. Verwarrend. Ze juichten voor Spanje. Later bleek dat ze uit Belgie kwamen, misschien dat dat nog iets verklaard. Ik had overigens medelijden met die Portugees, die het commentaar van TV probeerde te volgen, terwijl de dames volop aan het kleppen waren, foto’s maakten voor facebook, en te veel bier dronken.

Maar goed. Spanje kampioen. Ole.