Maandag 27 mei. Home.

Plan is naar de Gotthard, daar nufenenpas furka pas, en alle passen die ik kan vinden. Rustig binnendoor Schwarzwald in. En dag daarop naar huis.

Eerst maar eens bij de receptie vragen of ze internet hebben. Ja kost geld. Oh, wil alleen weten of de Gotthard pas open is.
Hij kijkt even. “Ja die is open”. Mooi. Over de snelwegen naar de pas. Nou, is dus NIET open! Grmbl *!#$. Volgens mij zelfs meer sneeuw dan op de heenweg.

Door de tunnel dus weer.

Ik laat de navigatie de weg naar huis berekenen. Dat moet ook te doen zijn. Snelwegen gepakt naar NL. Onderweg nog een uurtje staan praten met een Engelse en Amerikaanse motorrijder bij een tankstation. Veel snelweg gereden dus. Met ieder uur even een stop is het wel te doen, maar leuk is anders. En ondanks dat iedereen klaagde over het weer in NL toch helemaal droog thuis gekomen.

En jullie mogen me best bedanken voor alle doodgereden muggen. Nooit een witte motor kopen trouwens, in kleur is het best ranzig.

Eindconclusie.

Corsica is mooi. Iets later in het seizoen gaan. Wat meer reserve geld meenemen voor als de pinautomaten het eens niet doen. Band leren plakken? Bedenken wat ik met de koffers doe, is toch wel breed. Misschien kan ik wat minder pakken zodat ik met tassen af kan, en ook met bagage wat makkelijker kan crossen. E-reader is ideaal. Laptop kan thuisblijven aangezien ik geen kaarten hoef te wisselen op de navigatie. Navigatie deed het prima. Kijken of ik het waypointbestand met alle campings in Europa nog kan vinden. Ruitje wat ik heb gekocht monteren en kijken of dat iets meer rust geeft op snelweg. Denk dat ik dat de volgende trip ga testen.

 

 

Zondag 26 mei.

De weerberichten zijn niet echt hoopvol, dus ik bestluit rustig aan de weg terug aan te vangen.

In Italië snelwegen vermijden, hetgeen weer een leuke route oplevert. Tot ik de bergen door ben, en de bochten op zijn. Als bestemming lijkt Lago Maggiore me wel wat.

De camping is de duurste die ik tot nu toe gevonden heb. 33 euro. En dat is het laagseizoen. En een plek zo ver mogelijk van het meer af. Het is wel luxe, met ruime douches waar je kleding niet nat wordt, muziekje erbij. Lekker eten, al is dat ook weer aan de prijs.

Weer geen foto’s gemaakt.

Als compensatie maar een plaatje van de verkenningen op Corsica.

 

Zaterdag 25 mei. Sneeuw.

Het heeft vannacht behoorlijk geregend. Sterker nog, 50 meter hogerop ligt sneeuw! Bij de receptie hebben ze me echter beloofd dat het zonnetje nog gaat schijnen. Ik besluit een dagje te blijven om de was te doen, de tent te laten drogen, slaapzak luchten, boodschappen doen, en rustig aan doen, om de gemiste slaap van gisteren in te halen. Verhalen bijwerken, foto’s backuppen, dat soort werk.

De enige ritjes voor vandaag zijn die naar de supermarkt voor het ontbijt en avondeten. Had ook in een keer gekund natuurlijk, maar dat vergt planning 🙂

Het wordt niet echt mooi weer, slechts 10 graden. Zonnetje en wind, dus de was droogt wel.

Ik ga nog even bij de receptie langs voor een code voor internet, zodat ik het weer voor de komende dagen. En ik krijg pen en papier om de code op de muur over te schrijven. Een foto maken lijkt me in dit geval handiger…

Vrijdag 24 mei. Van de boot.

Eenmaal brak uit mijn hut bleek de vloerbedekking in de gangen en bij de receptie op bepaalde plaatsen wat nat. Mensen die wat meer problemen hadden gehad met het bewegen van de boot? Ook het winkeltje was een ravage. Het rekje met snoepzakjes was omgevallen, en de vloer lag vol met stickers en andere souveniers.

Ook in de schappen met wijn flessen lag het meeste op de kant, enkele stuk. Wat opruimwerk was daar dus nodig.

Gelukig hadden ze de motoren met twee lompe scheepstouwen vastgeknoopt. Lekker voor je lak. Maar hij stond in ieder geval nog wel.

Snel Nice uit, navigatie richting Monaco gezet. Omdat het dit weekend formule 1 is, de nodige straten afgezet. Maar naar wat dwalen kon ik mooi tussen het scootervolk voor het postkantoor parkeren.

Aan de andere kant van de straat het Monacoanieese strand.

En de boten van de arme sloebers die het havengeld niet kunnen betalen.

Nog even gekeken of ik illegaal een plaatsje kon bemachtigen om de vrije training te kijken, maar ze hadden alles wel erg goed afgesloten. Geen formule 1 voor Nico dus.

Dan maar even Ferrari’s, Lamborghini’s en Maserati’s bekijken bij de plaatselijke autoboeren.

En over de huizenprijzen mag in Nederland ook niemand meer klagen.

 

Plan voor vandaag. Maar eens de kaart bestuderen. Tende. Da’s een plaatsje waar ik denk ik in de toekomst nog wel eens kom. Kan ik net zo goed even verkenningstocht doen. Niet veel te zien. Nog wel een lokale bewoner die me tijdens mijn drink/eetpauze nog even kwam groeten. Hij had altijd bij de douane gewerkt, was nu met pensioen, en volgens mij verveelde hij zich.

Verder crossen. Totdat de motor opeens een beetje raar stuurt. Nou ja, kan. Volgende bocht weer. En toen was rechtdoor ook raar. Lekke band. Even kijken of ik terug kan strompelen naar Piemonte Limone, daar zaten wat garages/tankstations. Lukt niet echt en het weggetje is me ook te gevaarlijk om zo langzaam overheen te rijden.

Nu heb ik, ondanks dat de motor uit garantie is, nog wel zo’n BMW service card. Die eens bellen of ze willen helpen met lekke banden.
Na het beantwoorden van de standaard vragen “Is het een leasemotor”, “Bent u op zakenreis.

Of: “Wat is uw bedoelde bestemming voor vandaag”
– Die heb ik niet.
“Waar wilde u heen dan, naar welke plaats?”
– Weet ik niet. Ik rij gewoon totdat ik het niet meer leuk vind.
“Oh.. Ok.”

Ja wat ga je dan invullen in je antwoordvakje?

Maar goed, de hulp is er snel, en het is weer allemaal prima geregeld.

Wel grappig, bij het instappen vraag hij of ik geen tassen van de motor wil halen. Dat ze er niet af vallen of zo.
Nou da’s de afgelopen paar duizend kilometer ook niet gebeurd, dus zal wel goedkomen toch?

Hij rijdt wel heel netjes en voorzichtig, dat vind ik dan wel weer geschikt. Ik wordt afgezet bij een bandenboer. Kost me 30 euro voor een nieuwe binnenband, inclusief er in leggen. Ik klaag niet.

 

 

Donderdag 23 Mei. Calvi

Dag een beetje de stadje verkend. Strand. Haven. Terrasje. Dorpje. Kop verbrand. 

Bij het loket van Corsica Ferries gevraagd of ze mijn ticket wilde printen, heb geen printer op de motor. Wilden ze uiteraard wel doen. Boekingsnummer had ik alvast op een papiertje geschreven. Om vertalingsproblemen te voorkomen.

Dan komt de boot en mogen we er op.

Nadat eerst alle campers en caravans er met de grootste moeite af zijn. De uitrit van de boot is een beetje steil, dus er schraapt het nodige over de grond.

De boot schommelt wat. Leuk. Ik kies het bed in de lengterichting, want van links naar rechts schommelen is beter dan boven/onder. Logisch?

Het maakt allemaal niets uit. Al snel begint de boot wat te piepen en kraken. Stampen. Rammelen. Mijn kastdeur klapt steed open, dus die blokkeer ik met motorlaarzen en rugzak. Overal rammelt er van alles. Je voelt de boot omhoog gaan, en bij het omlaag gaan voelt het alsof ik van het bed los kom. Dan komt er een knal en schudt alles. Dit zo’n beetje de hele nacht door.

Of van die  golven die schuin gaan, waar je overheen rolt. Dacht even een tabletje tegen zeeziekte te gaan halen bij de receptie. Maar denk niet dat ik dat gehaald had…

Zit je dan met een stoer vaarbewijs.

Weinig of niet geslapen.  

Woensdag 22 Mei. Weer naar de kust

Vorige week ergens heb ik besloten de boot voor de 23e te boeken terug naar het vaste land. Dat leek toen ver weg, maar ik vraag me nu af waarom ik dat zo snel gekozen heb. Plan is om beetje die kant op te gaan, naar Porto, en dan de volgende dag naar Calvi.

Op de camping van Corte had ik trouwens nog een huisdier. Het zoekplaatje voor dit jaar:

De route gaat eerst door een kloof. Rechts steile wanden omhoog. Links omlaag naar een beekje. En toch staan er borden dat ik op moet passen voor overstekende herten… Geen idee hoe ik me dat voor moet stellen.

Onderweg nog even gestopt, en daar kwam ik dit tegen.

Rots met allemaal hotes, waarin mensen kaarsjes, mariabeeldjes en dat soor dingen geplaats hadden. Vond het wel apart.

De route gaat verder door de bergen, met af en toe opeens een blik op de zee.

Het was een leuke route weer. Af en toe gas geven en lekker door de bochten hangen, dan weer rustig aan om de uitzichten te bekijken.

 

Bij Porto heb ik nog geen zin om te stoppen, dus ik rij maar vast verder naar Calvi. Met af en toe weer een uitstapje naar strandjes, en vaak stoppen om even rond te kijken.

Dinsdag 21 Mei. Corte.

Ik twijwel wat over waar heen te gaan. Kust of binnenland. Tijdens het ontbijt kijk ik wat op de kaart. Ik zie dan een weggetje gemarkeerd als “slechte weg/gevaarlijk”, richting Corte, wat ik ook nog wel wilde zien. Dat maakt de keuze dus makkelijk.

Op weg er naar toe zie ik weer een bordje “Strand” bij een weggetje dat nergens heen lijkt te gaan. Maar goed dat ik de motor niet gewassen heb gisteren.     Het water werd hier rechtdoor wel wat te veel…

Er kwam nog een nieuwsgierige koe aangestruind, die mijn motor uitgebreid stond te bestuderen.

Dan verder. De weg is erg bochtig, ik rij 30/40, soms wel 50 km/h. Schiet niet op, maar het is wel erg mooi. Langs de weg ook overal bloemen, geel, paars, rood. Af en toe een dorpje met oude mensjes. Ik knik vriendelijk. Ik weet hoe ze hier op verkeersborden schieten.

In de dorpjes ook borden met “pas op voor spelende kinderen”, met daaronder een plaatje van kinderen op roschaatsen of zo. Ik weet het niet, maar de wegen zijn hier zo steil, dat als je je kind op rolschaatsen zet je meteen het wereldsnelheidsrecord verbreekt.

Dan zijn we er.

Haarspeldbochten stellen niet zo veel voor, en de weg blijkt niet zo slecht. Alleen diepe afgronden. Als je hier even de weg mist, dan mis je een tijdje van alles, totdat je behoorlijk stuk lager weer wat rotsen raakt. Dus om van het uitzicht te genieten gewoon af en toe stoppen (niet te dicht langs de kant).

De volgende weg die ik uitgezocht heb gaat door het nationaal park. Met uitzicht op besneeuwde bergtoppen.

Voorzichtig door de bochten, het is steeds weer een verrassing wat je daar tegenkomt. Een mooi dekentje van dennenappels, halve bomen, omlaag gestorte stukken rots, vliegen die je helm en je oor in willen, koeiestront, of de koeien zelf.

Ik rij nog langs wat skiliften, en kom later weer bij verkeersbordagressie.

 

Eenmaal het park uit worden de wegen iets rechter. Relatief dan, dit is de “snelweg” die ik pak. Ik kan weer gas geven. En ik weet dat het niet zo is, maar het lijkt toch echt of de motor er ook plezier in heeft weer eens wat gang te maken.

 

Bij Corte een camping gevonden. Even het stadje in gewandeld. Al dat sturen in schijnbaar toch vermoeiend geweest, want bij een biertje op een terras moet ik moeite doen om niet ter plekke in slaap te vallen.

Maandag 20 Mei. Nog een dag.

Het bevalt me wel, ik blijf hier een dagje. Verse sinaasappels binnen handbereik.

Naast de camping stond een bodje “Plage”. Nou, daar ga ik dan maar eens kijken. Bleef maar lopen, nog geen strand. 

Dat gaan we dus anders aanpakken. Terug naar de camping, wat water en snacks in de rugzak, en nog eens proberen. Was ook niet echt een pad om je koelbox, opblaasboot en andere strand accesoires mee te slepen.

De route loopt mooi langs de kust. Af en toe wat te hoog en dicht langs de kust voor mijn gevoel, maar goed. Stug volhouden, het levert wel mooie uitzichten op.

 

Uiteindelijk kom je langs een strandje, wat eigenlijk niets voor stelt. Maar het is een lus, dus je komt weer bij het begin uit. Terug op de camping rustig aan, boekje lezen, muziekje aan.

Zondag 19 Mei. Bonaficio.

Verder naar Bonifacio. Omgeving wat verkend.

Een weggetje naar een strand gevonden. Terug van het strand kom ik achter een Land Rover te zitten. Hij ziet me en gaat steeds harder. Prima. Totdat hij en zijn vrouw bij het door een plas stuiteren bijna uit hun stoel vliegen met de koppen tegen elkaar. Ik denk dat hij een kleine preek heeft gehad, want het ging een stuk rustiger en ik mocht er voorbij.

Bonifacio verkend. Mooi stadje.

 

Leuke haven. Dure bootjes.

Aantal (weer Duitse) motorrijders op de camping. Overigens ook veel betere camping dan gisteren. Netjes, en op slenterafstand van het centrum. Alleen van die hang/mik toiletten. Da’s dan weer jammer.

 

Zaterdag 18 Mei. Snelle auto’s.

Op tijd van de camping vetrokken zodat ik niet vast kwam te zitten. Bij de grote TV wagens vraag ik hoe laat de eerste auto’s verwachten.
Om 13:00 uur. Dat is lang wachten. Dat vond hij ook.

Dan maar verder naar het zuiden, beetje binnendoor. Eerst nog een flinke bui, maar al snel droogt alles weer op. Toer lekker rond, met de zoals op het hele eiland vriendelijk uitziende wegbewijzing.

Gaat lekker, totdat.

 

Iedere 2 minuten vertrekt er een. Wat een geweld. Ook het vol gas houden vlak voordat ze starten klinkt niet gezond. Ik moest ze wel allemaal zien starten, want ik was klem geparkeerd door de brandweer/ambulance/reddingsdienst.

De professionele pers was ook aanwezig.

Enkele waren gepimpt, met extra lage uitlaat, voor meer snelheid.

En aangezien radarverklikkers in Frankrijk verboten zijn, moet je andere subtiele oplossingen verzinnen.

 

Verder gereden en een camping gezocht. Ik was van plan 2 dagen te blijven om wat te wassen en een beetje rond te rijden. Maar camping was niks. Geen restaurant, niks te doen in de buurt, het was een zooitje en er zaten veel muggen. Plannen aangepast dus.