Dag 13, Kastoria (GR), naar Himare (AL)

Nigel moet wat eerder dan Paul en ik weer thuis zijn. Dus hij gaat vanaf vandaag richting huis. Wij willen nog naar het zuiden, Albanie, de kustweg daar schijnt de moeite waard te zijn.

We hebben niet echt goede kaarten om een route naar onze bestemming te kiezen. Dus de navigatie op kortste route. Eerst lijkt het doorgaande weg te zijn tot we er plots afgestuurd worden.

Wat volgt is een werkelijk schitterende weg. Door bergen en bos, prima wegdek, veel bochten en niemand op de weg. Doordat het redelijk vroeg is staat de zon nog laag en belicht alles mooi. Ook de damp komt nog uit de bossen. Een perfect begin van de dag.

Alle touristische borden slaan we verder over, aangezien daar meestal een stuk lopen aan te pas komt. We cruisen verder naar:

En direct worden de wegen slechter, rijdt iedereen Mercedes, ligt er troep langs de weg, staan gebouwen er vervallen bij, wordt er overal afval verbrand. Eerste indruk is dat het een smerig land is. En dat blijft zo. Onze route voert ons over een bergweggetje, en uiteindelijk zien we dan voor het eerst tijdens deze reis de zee!

En wat later dus de kustweg.

We hadden bedacht te gaan kamperen, zodat we in ieder geval niet de hele tijd de spullen voor niets hadden meegesleept.

Dus rond een uur of drie (het is al niet meer zo heerlijk koel als in de bergen) stop ik op een parkeerplaats om even te overleggen. De parkeerplaats blijkt voor een hotel te liggen. En als blijkt dat een kamer met airco en ontbijt maar 20 euro kost, dan is de keuze snel gemaakt.

En als de receptie zegt, u kunt ‘hier’ parkeren, dan vraag je even of je wel goed begrijpt wat hij bedoelt. Als ze dan tafeltjes aan de kant gaan schuiven is die vraag ook beantwoord.

En deze vroege stop geeft ons de tijd om gebruik te maken van het bij het hotel behorende strand, en om een lekker stukje te zwemmen in de zee. En genieten van een biertje op het balkon.

Dag 12, Lithopos (GR), naar Kastoria (GR)

We vervolgden onze weg in Griekenland. Het begin was “Meeh”.

Maar ook wel leuke watertjes.

Op de GPS zag ik dat we langs een meer kwamen, waar de grens met Macedonie precies middendoor liep. Het doel was bij het water te komen zodat we in principe naar Macedonie konden zwemmen. Het was even zoeken.

Maar doel bereikt lijkt me zo.

Nog een paar onverharde weggetjes meegepikt, alwaar Nigel zijn brommer neerlegde op een glad stukje. Gelukkig geen schade aan rijder of motor.

Ons doel van vandaag had alle hotels etcetera vol, aangezien er een festival in de buurt was. Dat betekende voor ons weer terugkeren en verder naar de dichtsbijzijnde stad. Onderweg kwam ik nog dit bord tegen, en daar moet je natuurlijk een foto van maken.

Na wat zoeken uiteindelijk een betaalbaar hotel gevonden.

En ook dit plaatsje bleek aan een meer te liggen en een wandeling waard.

Dag 11, Idilevo (BG), naar Lithopos (GR)

De dag dat we vertrokken van het motocamp. Met Nigel en Paul dezelfde kant op. Omdat we toch in de buurt waren besloten om ook Griekenland mee te pikken. Op de kaart wat leuke weggetjes uitgezocht. Beetje afgelegen. En dan wat rommel op de weg.

Maar goed, daar pas je wel tussendoor. We zien wel wat er verder is. En dat begon met nog slechter wegdek, en later stukken die ze opnieuw aan het asfalteren waren. Eenmaal aan het einde van de weg:

Dat verklaart wel een en ander 🙂

Onderweg nog een tankstation gevonden waar ze blijkbaar alleen gas verkochten. De vrouw vond het wel grappig en belde iemand die Engels kon om ons uit te leggen waar een normaal tankstation in de buurt was.

En uiteindelijk toch allemaal goed gekomen.

Was alweer wat laat dus even op de kaart kijken. Er was een meertje niet te ver rijden, daar hebben ze vast wel wat onderkomen.

En het was wat zoeken, uiteindelijk hebben wat jongelui uit het dorp ons de weg gewezen op hun crossmotor. Maken ze ook weer eens wat mee. Net op tijd om de zon onder te zien gaan, douchen, en een restaurant zoeken om een hapje te eten.

Volgende ochtend maar een plaatje gemaakt.

En het resultaat van de dag.

Dag 10, Motocamp, Idilevo (BG)

De ochtend stond in het teken van een rondje rijden over de trails in de buurt van motocamp.

Daarna nodige Martin ons uit voor een lunch bij hem thuis. En bier zit altijd in 2 liter plastic flessen toch?

Het werd voor iedereen ook weer tijd om eens aan de terugweg te gaan denken, dus de kaarten kwamen te voorschijn.

 Zou de laatste avond in het motocamp vol sterke verhalen worden.

Systeem daar werkte mooi. Alles wat je dronk schreeft je op een kladblokje wat ergens rondzwierf, en bij vertrek betaalde je. Kwestie van vertrouwen.

Dag 9, Motocamp, Idilevo (BG)

Vandaag hadden onze gastheren een rondrit georganiseerd. Allereerst naar Buzludzha. Een UFO achtig gebouw uit de tijd toen het communisme nog hip was. En een plek die er om vroeg om veel foto’s te maken.

Je kon er ook nog via een gat in de muur naar binnen klimmen, maar omdat je dan eerst een gat van een halve meter naar een verdieping lager moest overbruggen zag ik dat niet zo zitten.

Er waren er met minder hoogtevrees.

Achteraf wel spijt dat ik niet toch naar binnen ben geklommen. Gezien de staat van onderhoud denk ik dat het er niet nog heel lang staat.

Vanwege ons speelkwartiertje de rondrit aangepas en wat dingen overgeslagen. Wel nog het klooster in de route opgenomen.

En natuurlijk de “MIG on a stick”.

Dag 8, Motocamp, Idilevo (BG)

En we zien het motocamp bij daglicht.

Even geen motor, dus een wandeling in de omgeving met huishond Harley.

Op het motocamp zijn ook Phil en Laura, die ik twee jaar geleden bij de Sella Alpina ben tegengekomen, en die me op het ABR forum hebben gewezen.

Later arriveert ook nog Bernard Smith. De heeft op zijn bmw r100 de wereld rondgereden. Met zijn vrouw achterop. En zijn vrouw was blind. Ik vind het nogal wat om te doen. Zij heeft er een boek over geschreven, dat heb ik inmiddels natuurlijk aangeschaft voor de e-reader.

Voor de lunch crossen we met met zijn allen naar het stadje Sevlievo. Wel leuk, en lekker gegeten. Rest van de dag beetje niets doen. Ook goed 🙂

 

Dag 7, Capatanenii Pamanteni (RO), naar Idilevo (BG)

De meesten vertrokken s’Ochtends richting Bulgarije. Dat kon natuurlijk niet, want ik moest:

En dat was toch echt eerst een stukje naar het noorden (en weer terug). Paul was de enige die het ook een goed idee vond, dus met z’n tween.

En een goede keuze, geen mist in de bergen, maar mooie uitzichten, en bochtjes genoeg om te spelen en foto’s te maken.

Daarna toch maar richting Bulgarije. Gekozen om binnendoor te gaan. Rond 6 uur moesten we nog ruim 200 kilometer, dus een beetje de gang er in. Op een perfect weggetje schoot het wel op. Tot ik Paul opeens zag remmen. Hele weg vol met gaten. Ik remmen, en stuiter door een willekeurig gat. Ik zou zweren dat beide banden lek waren, inclusief kromme velgen. Maar helemaal niets aan de hand. Slalommend verder. Toen werd het nog een stuk weg met aleen grove keien. Achterover hangen en gas er op. En verdwalen over gravelwegen.

Eenmaal weer verkeersborden gevonden maar gewoon richting de grensovergang gevolgd. Eenmaal in Bulgarije werd het donker en kwam ik tot de ontdekking dat Simako niet het lampje van het grootlicht had vervangen. Grrrrr.

Maar uiteindelijk laat toch op Motocamp aangekomen, alwaar ze warm eten en een biertje voor ons bewaard hadden. Daar was ik wel aan toe. Nog even een telefoontje naar huis met wat felicitaties, nog een biertje op Hidde, en naar bed. Ook al geheel in thema.

Was een behoorlijke dag.

Dag 6, Alba Lulia (RO), naar Capatanenii Pamanteni (RO)

Iedereen leefde wonderwel nog, dus op naar de eerste stop.

Deze dam.

Die overigens erg hoog, en volgens mij niet al te best onderhouden was.

Het begin van de transalpina. Een weg door de bergen. Iedereen reed zijn eigen tempo, foto’s maken etcetera. Je kon maar 1 kant op, dus je kwam elkaar toch wel weer tegen. Werkte prima.

Er waren overigens meer ezels op de weg.

Uitzicht was prima.

Echter over deze berg werd het zo mistig, dat ik blij was een auto te kunnen volgen om niet van de weg te geraken.

Aan de andere kant nog de lokale 4WD hobby club.

Om uiteindelijk aan te komen bij ons hotel:

Met uitzicht vanaf het balkon op het kasteel van Dracula.

Ik was van plan vroeg op te staan en de 1500 trappen naar boven te lopen. Is er niet van gekomen.

Tijdens het avondeten was dit trouwens het gezellige tafereel naast onze tafel.

Dus waar zijn we vandaag beland?

Dag 5, Oradea (RO), naar Alba Lulia (RO)

De route van vandaag naar Alba Lulia (al snel hernoemd naar Alibaba) voerde volgens de kaart langs wat bergen. Waar de meerderheid besloot rechtdoor te gaan, Gingen Nigel, Paul en ik deze bergen eens nader bekijken.

En dat was geen verkeerde keuze. Goed wegdek, mooie bochtjes, en de hoogte in. Paarden.

 

Eenmaal boven aangekomen lunch gehad, en verder gereden. Op de navigatie zag de weg er hetzelfde uit als voorheen. In de echte wereld:

 

 Tot zover was het allemaal nog gps-volgbaar.

Toen reden we echter volgens mijn Garmin (en ook Nigel’s gps, Paul had al lang geen kaarten meer) van de weg af. Volgens Garmin lag hier een mooie weg rechtdoor.

Ik zie m niet. Dus maar gewoon het gravel gevolgd waar het wel lag. Kaarten bestuderen:

En uiteindelijk maar gewoon vragen.

Ruim 2 uur over gravelwegen gedwaald, voordat we weer verharde weg vonden, een een hoognodige benzinepomp. Na ook nog wat brandstof voor onszelf maar koers gezet naar het pension, want het begon al laat te worden.

Daar aangekomen bleek het zaaltje verhuurd te zijn voor een bruiloft. Iedereen die de normale route had genomen was er al, en ze waren uitgenodigd voor de bruiloft. En ladderzat. Er werd een lokaal brouwseltje uitgedeeld. Er kwam werkelijk niets meer dan gebrabbel uit 🙂

Niet echt veel opgeschoten, maar wel een leuke dag gehad.

Dag 4, Martin (SK), naar Oradea (RO)

Zonder problemen de grens met Hongarije overgestoken.

Paul kreeg echter wat problemen met zijn motor. Onderweg stoppen en mensen vroegen of we hulp nodig hadden. Een verwees ons naar een bevriende scooterdealer een stukje verderop. Daar naar toe. Die begon meteen anderen te bellen, en en kwamen meer mensen kijken. BMW dealer werd gebeld, maar die kon het via de telefoon ook niet analyseren.

Paul dus zo snel mogelijk naar de dealer (vrijdagmiddag, maandag pas weer open), en wij naar ons hotel. Onderweg kreeg hij nog vele malen hulp aangeboden en werd hem zelfs geld gegeven en moest hij een bakje koffie mee drinken.

Waar het daar allemaal zo vriendelijk klinkt was het in de wijk waar ons hotel stond (inmiddels in Roemenië) wat dubieuzer. Dat grote hek rechts ging snachts dicht, en de herdershond werd uit zijn hok gelaten om rond te lopen…