Jispa – naar huis

 

 

8 juli. De laatste rit. Weer even over een pas. Een flinke klim over weer heerlijke stuiter”wegen”. Bovenaan de enthousiaste Indiërs met ski’s en bontjassen. Gepoogd net voor de drukte weer aan de afdaling begonnen. De gang zat er filink in, behoorlijk wat autootjes ingehaald. Tuuut!! Het was behoorlijk intensief, ik begon er zelfs van te zweten. Maar wel weer erg veel lol.

 

Bij aankomst in Manali de motoren weer ingeleverd. Nu veel meer respect voor de machines als toen we ze de eerste keer zagen.

Daarna de schoenen laten poetsen onder het genot van een biertje.

De dag erna onder het genot van een Bollywood film in de nachtbus naar Delhi gezeten. De rijstijl van de chauffeur maakte het onmogelijk te slapen. Nog wel genoten van de chaos. Her en der auto’s en vrachauto’s op de kant.

Eenmaal aangekomen in Delhi met een aantal Tuktuk’s terug naar het hotel. Uiteraard moest dat weer als een race opgepakt worden.

En dan de laatste dag de vlucht weer naar Nederland. Terugkijkend op een werkelijk onvergetelijke reis.

Mooi india
Mooi India.
 
stadspoort
Stadspoort
 
paardekrachten
Paardekrachten.
 
Enfield wiel
Enfield wiel.
 
 
En als afsluiter, wij, na een lange, lange dag:

 

Tso Kar – Jispa

Een monsterrit. De langste van de reis. Om zeven uur aan het ontbijt, en gereden tot de zon achter de bergen verdween. Ook vandaag weer een goede valpartij, maar deze keer niet van mij. De schade was alleen een kapotte motorbroek.

Onderweg zagen we nog yaks. Met nomaden. We mochten van die mensen even in de tent kijken waar ze wonen. Slapen, koken, alles in hetzelfde kleine tentje.

Tijdens onze ruststop werd er even bijgetankt. Via jerrycans in colaflessen in de motor. Waarom niet.

En vandaag op onze route weer de mooie oversteek van de waterval die over de weg kwam. Jan nog bedankt voor de foto van mij waarop ik een duikboot na doe.

 

 

Yaks
Yaks.
 
Yaks
Nomadenkids in hun tent.
 
Kookeiland
Keuken.
 
Kookeiland
Bij de lunchpauze. s’ochtends was hij nog schoon.
 
waterval
Door de waterval.
 
nicodoorwater
Nico door het water.

 

 

 

 

 

Leh – Tsho Kar

Nico's polsNa een rustdag in Leh, goed voor Nico en zijn pols, vertrokken we deze dag om 7 uur naar Tsho Kar.

S’ochtends de pols goed ingetaped. Later nog de koppelingshendel wat laten bijstellen zodat ik mijn arm rechter kon houden. Dit ging prima, af en toe voelde ik het nog wel, maar er was goed mee te rijden.

Vandaag was een erg stoffige dag. Vele stukken los zand. En daar had ik het niet zo op. Waar iedereen er vlot door reed stopte ik, motor in de 1, voeten buitenboord, en langzaamaan door het zand. Het zag er wel stoer uit met van die stofwolken achter de motor. Een gaat er erg enthousiast doorheen. Hij valt en raakt met zijn hoofd een steen. Gelukkig geen hele ernstige schade. Ons monteurteam is snel ter plaatse en ze storten zich als formule 1 monteurs op de motor om die weer aan de praat te krijgen.

Verderop gaat Nico over een bultje, een soort drempel. Uiteraard ga je dan staan. Op het moment dat het achterwiel er overheen gaat voel ik terwijl ik sta dat ik een tik van het zadel krijg. Ik wil niet weten hoe dat over die bult is gestuiterd.

De verdere route is weer erg mooi, en we gaan een stuk over een vlakte naar ons tentenkamp waar het KOUD is. Het vriest! Om 9 uur met veel dekens en een warme kruik onze tent in. Overigens is dit net als een van de eerste dagen op 4600 meter hoogte. Alleen heeft nu niemand last. Het went…

 

 

Bike fixen
Weer eens wat fixen aan de motor.
 
Hallloooooo
Halloooooo
 
Los zand.
 
Los zand.
 
Los zand.
Los zand?
 
Tenten
Onze tenten voor de nacht.
 
Panorama
Klein panorama.

 

Bisket – Leh

Gisteravond had ik al wat last van mijn linkerpols. Deze ochtend kan ik hem helemaal niet meer bewegen. Met wat forceren beweegt hij wel, maar dat is pijnlijk. Dat wordt geen rijden. Deze dag in de volgauto doorgebracht. Dat is erg frustrerend met deze wegen. Bij iedere stop wil ik weer opstappen.

Deze keer zonder problemen de Khardung La over. Bij aankomst in het hotel het eerste biertje van de vakantie gepakt. Morgen een rustdag, zodat mijn pols ook mooi kan rusten. Allerlei zalfjes worden geprobeerd om het herstel te bevorderen.

 

Uitlaat er uit
Uitlaat uit het blok gevallen.
 
Cameraman
Reserve camaraman omdat Nico niet reed.
 
Bikers
Bikers.
 
Nico in de auto :(
Nico in de auto 🙁
 
Hoofdmonteur Akbar
Hoofdmonteur Akbar.
 
Vrachtwagen
Tukkie doen.
 
Hoe gezellig
Indiërs weten het wel gezellig te maken.
 
Sneeuwgrens
Sneeuwgrens.
 
Zuurstof
Zuurstofverschil tussen top en dal.
 
 
 
 
 

 

Leh – Bisket

Na het ontbijt (7.30 uur) vertrokken naar de hoogst berijdbare pas ter wereld. Althans, dat zeggen ze. Een schitterende weg erheen. Hoog in de bergen zag het er wat donker uit, het werd wat frisser, en we kwamen nog in een hagelbui terecht. Onderweg kwamen we nog een groep Indiers tegen in “motorkleding”. Ons idee om de handschoenen tussen het motorblok te proppen om ze op te warmen vonden ze wel een goed idee. Na een theestop verder gereden en de top gehaald!

Door het bovenaan rondrennen door de sneeuw al snel in de gaten dat er toch wat minder zuurstof was. In de afdaling kwam er hoofdpijn opzetten. Die groeide al snel aan tot een ergere hoofdpijn dan ik me kan herinneren ooit gehad te hebben. Dan is het lastig concentreren op het rijden, en dat is wel nodig. Dus na over sneeuw een sneeuwberg ingegleden te zijn besloot ik dat het welletjes was. Ik ben in de volgwagen gestapt.

Een uurtje later, een stuk lager en een paracetamol achter de kiezen ging het wel weer en ben ik weer opgestapt. Gelukkig maar want er volgde een erg mooie rit door de vallei. In het dorpje waar we resideerden nog een wandeling gemaakt, en voornamelijk koeien tegengekomen.

 

Convoy
Convoy.
 
Theestop in een hutje
Theestop in een hutje.
 
de top
We zijn er!
 
Yeah
Topgroep!
 
Rechtsaf?
Rechtsaf?

 

Lamayuru – Leh

Lemayuru – Leh, de bijna einde vakantiedag voor Nico.

Om 7 uur aan het ontbijt. Daarna met de motoren naar het klooster om deze te laten zegenen door een monnik. Hij vroeg daar geen geld voor, alleen een “gift”. Weer een mooie weg met veel haarspeldbochten. Op gravel een kleine schuiver van een van de deelnemers. Maar niets gebroken.

Een stuk verder reden we door een klein dorpje. Er kwam een vrachtwagen tegemoet dus ik ging wat naar de linkerkant. De weg ging onder de bomen de schaduwen in. Daar zag ik opeens een gat. En dat gat bleek al snel een GAT waar letterlijk de halve motor in paste. Ik wist precies wat er ging gebeuren. En inderdaad, de motor dook gretig het gat in, mij over het stuur lancerend. Al liggen zag ik de rijder achter mij die ook niets gezien had volop al driftend in de remmen gaan. Het enige wat ik had was een klein sneetje in de neus van de zonnebril. De motor al snel uit het gat gesleept. Die bleek een beetje krom. Gelukkig voor mij reed een van de monteurs op een motor, die ik dus de rest van de weg over kon nemen. Onderweg weer een klooster bezocht. En natuurlijk waren de grappen over “hij ziet er geen gat meer in” en “zeeeeeeeer open asfalt beton” de hele dag present. Afijn, het is goed afgelopen, mede dankzij de ouwelullensnelheden waarmee wij hier rijden.

 

bikes
Ze vonden de motoren erg leuk.
 
leerling Jedi
Leerling Jedi.
 
Klooster in de bergen
Klooster in de bergen.
 
magnetic hill
Dat werkte dus niet.
 
Reisgenoten
Reisgenoten.

 

Leh – Lamayuru

Een erg mooie rit deze dag. Verharde weg! Veel mooie bochten. Mooi landschap. Kleine stukjes onverhard (met los zand) maar dit is leuk als je fit bent. Schoolkinderen lang de kant die een high five willen van de motorrijders 🙂 S’avonds het klooster in het dorpje bezocht en wat fotootjes gemaakt. Lekker zonder helm naar toe gereden.
Overigens werd het water voor onze douches opgewarmd door een groot houtvuur onder een ton met water.

 

Nieuwe motor?
Nieuwe motor?
 
Op weg.
On the road.
 
Klooster
Lamayuru en klooster.
 
Nieuwe motor?

  Nico kamer 4.

 
In het klooster
In het klooster.
 
Kids
Kids.
Nico en dames.
Nico en dames.
 
Monnik
Monnik en gebedsmolens.
 
De motoren wachten.
De motoren wachten.
 
 

 

Pang – Leh

Om 8 uur vertrokken. De beklimming van de Tanglang La van 5360 meter. Wat minder zuurstof daarboven. Weer een zware rit. Na deze berg echter een heerlijke rit door de vallei. Erg erg erg mooi. Bochtige weggetjes langs een beekje, met rotsen in allerlei kleuren om je heen. Als extraatje het vakantiehuisje van de Dalai Lama bezocht. We hadden wat extra tijd in verband met het gebrek aan problemen als lekke banden en zo.

 

Royal Enfield
Time for a break.

 

Tanglang La
Tanglang La (5300m).
 
Dalai Lama home
Dalai Lama vakantieoptrekje.

 

Keylong – Pang

helmcameraDit is tot nu toe de zwaarste dag uit de reis. Om 6.30 vertrokken. Mensen vallen van motoren. Nico ook. Ik ging door een klein beekje, kwam daar wat schuin uit, en keek naar een klein greppeltje naast de weg waar ik dus niet terecht wilde komen. En daar ga je dan dus in. Gelukkig zijn de snelheden hier gemiddeld 20 of zo dus ik kon snel mijn voeten op de grond zetten en de motor neerleggen. Ook dit staat op de helmcamera. Een collega verliest nog een uitlaat. Hij heeft nu een nog mooier  geluid in de motor 🙂

Na de lunch weer fit verder. Metershoge sneeuwmuren langs de weg. De eerste verschijnselen van de hoogte. Beetje hoofdpijn. Dus ik was een van de kandidaten om in de gaten gehouden te worden voor verdere versch ijnselen van hoogteziekte. Gelukkig werd het niet erger. Een pas van 4892 en 5065 meter over. Heel veel haarspeldbochten en zo goed als alles onverhard. Vermoeiend. Aangekomen in onstentenkamp op 4600 meter had iedereen het na een dag van 11 uur behoorlijk gehad. Een van de collega’s kreeg nog wat problemen met de ademhaling en kreeg een scheutje zuurstof. Iedereen vroeg gaan slapen. De volgende ochtend was mijn hoofdpijn gelukkig helemaal over.

 

 

 

 

Schapen op de weg
Schapen op de weg.

 

 

 

 

eerste water
Eerste water.

 

 

 

eerste water
Zonnebril.
 
meer
Groepsfoto.

 

 

baralachla
Baralachla.

 

 

The Poya.
Poya Enfiel checking out the road ahead.

 

 

hotel pang
Hotel Pang.

 

 

Slaapplaats voor 8
Onze 8 persoons slaapkamer.